★Nuzzu

Author : Nuzzu
Pairing : HaeEun
Rating : เรท
Title : Because..I love you
Another talk : ฟิคเรื่องนี้มีเนื้อหาสาระส่อไปทางเรื่องเพศ ชื่อเรื่องออกแนวเสี่ยว55+ คิดชื่อไม่ออกแล้วจริงๆค่ะ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับความรักระหว่างผู้ชายกับผู้ชาย เพราะฉะนั้นอย่าหาสาระ

ณ ห้องพักหลังเล็กๆ ชายหนุ่ม 2 คนกันลังเมามันส์กับการต่อสู้กันผ่านทางจอสี่เหลี่ยม
“ฮยอกแจ”
“หือ ว่าไงทงเฮ”
“เราคบกันมานานแค่ไหนแล้ว”
“นายใส่ใจกับเรื่องเล็กๆพวกนั้นด้วยหรอทงเฮ”
“เรื่องเล็กงั้นหรอ หึ นายคงไม่ใส่ใจกับมันสินะ ถ้าอย่างนั้น แล้วนายจำได้มั๊ยว่าเราเคยกอดกันกี่ครั้ง”
“นับไม่ถ้วน”
“แล้วจูบล่ะ”
“ก็นับไม่ถ้วนเหมือนกัน ว่าแต่นายถามคำถามพวกนั้นทำไม”
“...”
ฮยอกแจละสายตาจากจอสี่เหลี่ยมที่อยู่ข้างหน้าหันมาสนใจคนที่นั่งอยู่ข้างๆแทน
“นายมีอะไรรึป่าวทงเฮ ปกตินายไม่เคยถามอะไรพวกนี้กับชั้น”
“นั้นมันไม่ใช่ประเด็น”
“-*-?”
“นายหมายความว่ายังไงทงเฮ”
“ตั้งแต่เราคบกันมา เราไม่เคยมีอะไรกันเลยนะฮยอกแจ”
OoO!
“นายคิดแบบนี้...ตั้งแต่เมื่อไหร่อะ!”
ทงเฮมองหน้าคนที่นั่งข้างๆก่อนจะเขยิบกายเข้าใกล้ร่างบางทีละนิดๆและกระซิบที่ข้างหูของฮยอกแจเบาๆ
“ทุกครั้งที่ชั้นเห็นหน้านาย ความคิดเหล่านั้นมันก็ผุดขึ้นมาในสมองของชั้น”
ฮยอกแจรีบลุกขึ้นจากโซฟาด้วยความหวาดกลัวและเดินตรงไปที่ห้องนอน
“นายจะหนีชั้นไปไหนฮยอกแจ”
“ชั้นไม่ได้จะหนีนาย ชั้นแค่...อืม...ชั้นปวดหัว ขอไปนอน”
“ไหน นายเป็นอะไรมากรึป่าวฮยอกแจ”ร่างใหญ่ไม่พูดเพียงอย่างเดียว รีบลุกจากโซฟาและเดินตรงดิ่งไปที่ฮยอกแจพร้อมกับยื่นมือขาวๆขึ้นแตะหน้าผากของคนตรงหน้าเพื่อสำรวจความผิดปกติทางร่างกาย
“อย่ายุ่งกับชั้นหน่า”ร่างบางใช้มือบางๆปัดมือของทงเฮออกก่อนจะเดินเข้าห้องไปอย่างรีบเร่ง

ภายในห้องเล็กๆที่มืดนิท ฮยอกแจนั่งอยู่บนเตียงนอนตัวเล็กเพียงคนเดียว
‘คนบ้า อยู่ๆก็มาชวนมีอะไรกัน’ฮยอกแจนั่งนิ่งคิดถึงคำพูดของทงเฮเมื่อกี้เพียงลำพัง อยู่ๆหน้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงขึ้นเรื่อยๆ
แอ๊ด!!!!!!! เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับเงาของชายร่างใหญ่
“ทงเฮ”
“โทษทีที่ทำให้นายตกใจ”
“ชั้นไม่ได้ตกใจ”
“นายเป็นยังไงบ้างฮยอกแจ”
“ชั้นไม่เป็นอะไรมาก นอนพักซักหน่อยเดี๋ยวก็คงหาย^^”
ด้วยความเป็นห่วงคนรักทงเฮเดินเข้ามานั่งที่ข้างๆฮยอกแจ มืออันแข็งแรงคว้ามือขาวๆมารวบจับไว้ ฮยอกแจมองหน้าคนตรงหน้าด้วยอาการสั่นๆ
“ดูนายอาการไม่ค่อยดีเลยนะฮยอกแจ มือนายสั่น นายกลัวอะไรอยู่รึป่าว”
“ปะ...ปะ...ป่าว ชั้นสบายดี” ฮยอกแจยังคงมือสั่น หน้าที่แดงอยู่แล้วก็ยิ่งแดงมากขึ้นอีก
“มะกี้นายยังปวดหัวอยู่เลย นายกลัวชั้นหรอ” - -?
“ชั้นไม่ได้กลัวนายซะหน่อย ชั้น...เอ่อ...ชั้น”
ร่างใหญ่ไม่ฟังคำพูดของร่างบาง ค่อยๆประคบริมฝีปากหวานๆลงบนปากเรียวเล็ก ลิ้นอุ่นๆถูกส่งตรงไปที่ช่องปากเล็กๆควานหาความหวานจากปากคนตรงหน้า ร่างบางไม่ขัดขืน ตอบสนองสัมผัสที่ร่างใหญ่ส่งให้อย่างชำนาญ มือหนาเริ่มซุกซนค่อยๆปล่อยมือจากร่างบาง เคลื่อนไปจับไหล่ และค่อยๆทิ้งตัวลงไปข้างหน้าอย่างระวัง ร่างบางเคลื่อนตัวลงไปตามแรงของร่างใหญ่ ทงเฮค่อยๆเลื่อนหน้าอันคมคายซุกไซ้ไปตามซอกคอขาว ซ้ายที ขวาที ทำให้ร่างบางเคลิบเคลิม เมื่อเห็นวคนข้างล่างเริ่มออกอาการเคลิมร่างหนาฉวยโอกาสเลื่อนมือไปปลดกระดูกกางเกงทันที ทำให้ร่างบางรู้สึกตัวว่ากำลังพลาดท่าและสะดุ้งด้วยความตกใจ รีบใช้มือของตัวเองปัดมือของร่างใหญ่ออก พลางพยุงตัวลุกขึ้นจากเตียงทันที
“ทงเฮ นายไม่ควรทำแบบนี้นะ”
“ฮยอกแจ นายลืมไปแล้วหรอว่าเราเป็นแฟนกัน คนที่เป็นแฟนกันเค้าก็ทำอย่างนี้ทั้งนั้นแหละ”
“มันไม่จำเป็นหรอกนะทงเฮ เราไม่จำเป็นต้องทำตามคนอื่นเค้า”
“หึ รึว่านายมีใครแอบเก็บไว้”
“นายอย่าคิดอย่างนั้นสิทงเฮ ชั้นมีนายคนเดียวก็เกินพอแล้ว”
ฮยอกแจเดินออกจากห้องไป เพราะกลัวว่าทงเฮจะเห็นน้ำตาที่กำลังจะไหลรินจากดวงตาเล็กๆของเค้า ฮยอกแจเดินปาดน้ำตาออกไปนอกห้องโดยที่ทงเฮไม่รู้เลยซักนิด

------------------------------------------------
ณ โต๊ะอาหาร สมาชิก Super Junior นั่งพร้อมหน้าพร้อมตากัน 13 คน วันนี้ซีวอน คิบอม ฮีชอลก็มากินข้าวกับสมาชิกทั้ง 10 คนด้วย (ปกติซีวอน คิบอม ฮีชอลไม่ได้พักอยู่ที่อพาร์ตเม้นนี้)
“วันนี้เป็นวันดีที่พวกเราได้มาพร้อมหน้าพร้อมตากันที่โต๊ะอาหารมื้อเย็น”^^ อีทึกพูดขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้มดีใจเป็นพิเศษทำให้เห็นร่องรอยความร่วงโรยบนใบหน้าข้างๆดวงตาอันคมคายอย่างเด่นชัด(แถวบ้านเรียกตีนกา)
“โถ่พี่ ไม่เห็นต้องตื่นเต้นซะขนาดนั้นเลยหนิ”
“เอาเหอะหน่าซองมิน นายก็รู้ว่าโอกาสแบบนี้มันไม่ค่อยมีตั้งแต่พวกเราออกอัลบั้ม 2 มา”
เสียงคนหลายคนถกเถียงกัน ทำให้บรรยายกาศบนโต๊ะอาหารครึกครื้นมากขึ้น เหมือนทุกคนบนโต๊ะจะมีความสุข เว้นก็แต่ฮยอกแจและทงเฮ ที่ไม่พูดไม่จา เอาแต่นิ่งเงียบ ใช้ช้อนเขี่ยข้าวในจานไปมาจนทำให้ทุกคนบนโต๊ะอดสงสัยไม่ได้ว่าเค้าทั้งคู่เป็นอะไร
“ทงเฮ ฮยอกแจ พวกนายเป็นอะไรกัน กับข้าวไม่อร่อยหรอ” คังอินไม่สามารถทนดูทั้งคู่ทำท่าทางห่อเหี่ยวต่อไปได้ ตัดสินใจถามขึ้นทันที
“ผมสบายดี” ฮยอกแจตอบคังอินแต่ไม่ยอมแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตา
“ผมก็ไม่เป็นอะไร” ดงเฮละสายตาจากจานข้าวหันมาตอบคำถามของคังอินก่อนที่จะหันหน้าไปมองคนรักที่ในตอนนี้ไม่มีท่าทีสนใจเค้าเลยแม้แต่น้อย
“ผมอิ้มแล้ว” ฮยอกแจพูดขึ้นพร้อมลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารทั้งที
“ผมก็อิ้ม”
ทุกคนบนโต๊ะมองหน้ากันด้วยความงวยงง
“พวกเค้าเป็นอะไร ทะเลาะกันหรอ”
“ชั้นก็ไม่รู้ แต่ว่าเวลาที่พวกเค้าเป็นอย่างนี้ทีไรต้องมีเรื่องทุกที”
“เราจะทำไงดีล่ะ”
“ปล่อยพวกเค้าเถอะ เรื่องของพวกเค้า เค้าคงไม่อยากให้เราไปยุ่ง ไม่งั้นเค้าคงขอความช่วยเหลือจากพวกเราแล้วล่ะ”
ทุกคนบนโต๊ะอาหารถกเถียงกันถึงเรื่องอาการของทงเฮและฮยอกแจ

ในห้องนอนที่มือสลัว ฮยอกแจนอนคิดอะไรเพลินๆอยู่เพียงคนเดียว ซักพักประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิด แสงไฟจากห้องโถงส่องผ่านช่องว่างของบานประตูพร้อมกับเงาของร่างใหญ่ ทงเฮเดินเข้าห้องและเดินตรงไปยังเตียนนอนนุ่มๆของเข้าทันทีโดยไม่มีคำพูดใดๆ ร่างบางมองตามร่างใหญ่แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร บรรยากาศในห้องนอนที่แสนจะอึดอัด แม้จะมีเพียงแค่คน 2 คนในห้องนั้นแต่กลับรู้สึกอึดอดยิ่งกว่ามีคนเป็นสิบอัดอยู่ในลิฟต์ตัวเล็กๆ
ฮยอกแจตั้งสินใจเดินออกจากห้องไปเพื่อหนีออกจากบรรยากาศที่แสนจะอึดอัดนั้น
“อ้าว นายยังไม่นอนหรอกหรอ” อีทึกทำทีท่าว่าเป็นห่วงก่อนจะถามฮยอกแจ
“ผมยังไม่ง่วงอะพี่” ฮยอกแจตอบคำถามอีทึกโดยไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้า
“ความสัมพันธ์ระหว่างนายกันทงเฮยังดีอยู่รึป่าว”
“....”
“ถ้านายไม่อยากตอบไม่เป็นไร”
“เออ..คือว่า...พี่อีทึก ผมมีเรื่องอยากคุยกับพี่”
“กับชั้นงั้นหรอ โอเค นายมีอะไรว่ามาเลย”
“คือ...”
“อ๋อ ชั้นเข้าใจและ มันเป็นความลับสินะ” ^^
อีทึกพูดจบก็เดินตามฮยอกแจที่เดินนำหน้าไปแล้วไป เค้าเดินตรงไปยังดาดฟ้าของอพาร์ตเม้น
“นายทะเลาะกับทงเฮหรอ”
“ไม่ถึงกับทะเลาะหรอกพี่”
“งั้น...พวกนายเป็นอะไรกันล่ะ” ^^?
“ผมถามอะไรพี่หน่อยดิ”
“ว่ามาเลย”
“เออ...คือ...คือว่า...ครั้งแรกของพี่กับพี่คังอิน มันเป็นยังไงหรอ”
“ครั้งแรก? นายหมายถึงอะไรครั้งแรก”
“โถ่พี่ อย่าแอ๊บแบ๊วหน่อยเลยหน่า ก็เรื่องอย่างนั้นอะ”
“เรื่องอย่างนั้น?....อ๋อ นายหมายถึงเรื่องบนเตียงใช่มั๊ย” (อันที่จิงเรื่องแบบนั้นไม่ต้องบนเตียงเสมอไปหรอกนะทึกกี้จร้า ^^)
“เออ นั้นแหละ”
“ก็...นายจะบ้ารึไงอยู่ๆจะมาให้เล่าเรื่องแบบนั้นให้ฟัง” =^^=
“โถ่เอ๊ย ยังไม่เคยล่ะสิ” - -
“โถ่ ไฟแรงอย่างชั้นนะหรอจะยังไม่มี มาจะเล่าให้ฟังก็ได้” -*-
“ว่ามาเดะ” - -
“ก็ตื่นเต้นอะ ครั้งแรก กลัวๆสั้นๆ”
“มันเจ็บป่ะ”
“แน่นอน ครั้งแรก ทั้งเกร็งทั้งกลัว ยิ่งเกร็งก็ยิ่งเจ็บ”
“โห อย่างนั้นเลยหรอ แล้วไงต่ออะพี่”
“จะให้ชั้นเล่าหมดมันก็เป็นไปไม่ได้อะนะฮยอกแจ เอาเป็นว่า ครั้งแรกก็เจ็บ มันส์ ตื่นเต้น กลัว อาย หลายความรู้สึกว่ะ นายถามชั้นทำไม อย่าบอกนะว่านายกะทงเฮจะ....” อีทึกทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่ฮยอกแจอย่างรู้ทัน
ฮยอกแจเขิลได้แต่ส่ายหน้าปฎิเสธอีทึกไป
“ไม่ใช่อย่างที่พี่คิดนะ”
“หน่า เรื่องแบบนี้สำหรับคนไม่เคย ครั้งแรกก็จะเป็นแบบชั้นทั้งนั้นแหละ นายทำตัวสบายๆอย่าไปเกร็งก็พอ ถ้าผ่านครั้งแรกไปได้ครั้งต่อไปนายจะรู้สึกสนุกกับมัน” ^^
‘โถ่ ก็บอกว่าไม่ใช่ไงเล่า -*- เหอะ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็คงไม่มีอะไรต้องกลัวสินะ อึนฮยอกสู้ๆ’ ฮยอกแจคิดอะไรเพลินๆและให้กำลังใจตัวเอง

------------------------------------------------
“เช้าแล้วๆ ตื่นๆ”
วันนี้Super Juniorมีงานตั้งแต่เช้า พวกเค้าต้องไปงานแจกลายเซ็นอัลบั้ม 2 เพื่อเป็นการขอบคุณ E.L.F.ที่ให้การสนับสนุนพวกเค้ามาโดยตลอด เสร็จจากงานแจกลายเซ็นในตอนบ่ายๆเย็นๆพวกเค้าก็ต้องไปขึ้นคอนเสิร์ต M-countdown 4 ทุ่มอีทึกกับฮยอกแจก็ต้องไปจัด Kiss the redio อีก (งานเยอะจิงจิ๊ง -*-)

ในงานแจกลายเซ็น
“อ๊ายยยย พี่ทงเฮ เซ็นให้หน่อยค่ะ” เสียงแฟนคลับกรีดร้องมาแต่ไกล
“ได้ครับ” ทงเฮตอบรับแฟนคลับอย่างยิ้มแย้มแจ้มใส
“นอกจากเซ็นที่ปกอัลบั้มแล้ว ช่วยเซ็นบนเสื้อให้หน่อยได้มั๊ยคะ” ไม่พูดปล่าวพลางดึงเสื้อที่ตัวเองใส่เพื่อจะให้ทงเฮเซ็น นิ้วพลางจิ้มไปตรงส่วนของหน้าอก เป็นสัญญาณบอกว่าจะให้เซ็นลงตรงนี้ ทงเฮหันมองคนรักที่นั่งอยู่ข้างกาย ฮยอกแจมองด้วยความไม่พอใจแต่ก็ไม่สามารถพูดออกไปได้เพราะตอนนี้พวกเค้าอยู่ในฐานะของMemberของSuper Junior หน้าที่ของเค้าในตอนนี้คือต้องทำให้แฟนคลับมีความสุข เมื่อเห็นอย่างนั้นร่างใหญ่ยิ่งได้ใจเซ็นลายเซ็นลงตรงหน้าอกให้แฟนคลับทันทีโดยไม่ได้หยุดคิด เสร็จจากงานแจกลายเซ็น หนุ่มๆทั้ง 13 ก็เดินทางไปขึ้นคอน M-countdown ต่อ

บนรถตู้ที่เหล่าสมาชิกSuper Junior นั่งอยู่ข้างใน
“ฮยอกแจ เป็นอะไรไมทำหน้างั้นอะ” ซีวอนถามฮยอกแจขึ้นทันทีที่เห็นสีหน้าไม่รับแขกหน้าฮยอกแจ
ฮยอกแจมองเหลือบไปมองคนรักที่นั่งใส่หูฟังๆเพลงอยู่โดยไม่สนใจเค้าแม้แต่น้อย
“ชั้นไม่เป็นไร” ตอบด้วยน้ำเสียงแดกดันก่อนจะทำหน้าบึ้งหันมองออกนอกกระจกรถอย่างไม่สนใจใคร
ทุกคนบนรถยังคงไม่เข้าใจพฤติกรรมของทั้งคู่ เว้นก็แต่อีทึก
“ที่รัก ยื่นหูมานี้หน่อยดิจะบอกอะไร” อีทึกสั่งคังอิน โดยที่คังอินทำตามคำสั่งอย่างเชื่อง
ldquo;$#@1%!#” อีทึกกระซิบคังอินอย่างแผ่วเบา

หลังจากเสร็จงาน M-countdown ทุกคนเตรียมตัวจะกลับไปพักผ่อนยังที่พัก เว้นก็แต่อีทึกและฮยอกแจที่ยังคงต้องไปทำงานจัดรายการวิทยุต่อ
“ทุกคนเจอกันที่บ้านนะ”
“อ้าว คังอิน ไมนายพูดงี้อะ” เยซองถามคังอินด้วยความสงสัย คำนี้คนพูดน่าจะเป็นอีทึกไม่ก็ฮยอกแจมากกว่า
“อ้าว พี่คังอิน วันนี้เป็นไปเป็น Guest หรอ แต่ในตารางมันไม่ใช่พี่หนิ”
“ใครว่างชั้นจะไปเป็น Guest ให้นายล่ะฮยอกแจ”
“- -? งั้นพี่จะไปทำไม”
“ชั้นจะไปจัดแทนนาย ^^”
“ไปจัดแทนผมงั้นหรอ” ฮยอกแจทำสีหน้าตกใจปนไม่เชื่อในสิ่งที่คังอินพูด
“คังอินจะไปจัดแทนนายจริงๆฮยอกแจ ชั้นเห็นนายดูเครียดๆเลยขอผู้จัดการว่าให้คังอินไปจัดKiss กับชั้นแทนนาย วันนี้นายกลับไปนอนพักเถอะ”
ฮยอกแจพยักหน้ารับอีทึก และทุกคนก็แยกย้ายกันไป คังอินและอีทึกขึ้นรถเพื่อจะไปยังตึก KBS เพื่อไปจัด Kiss the radio ส่วนคนอื่นๆที่เหลือก็ขึ้นรถกลับที่พัก

“วันนี้เหนื่อยจังเลย” ร่างใหญ่พูดพลางซะเง้อมองคนรักที่กำลงจะล้มตัวนอนลงบนเตียงโดยไม่ได้สนใจสิ่งที่เค้าพูดเลยซักนิด
“....”
“ฮยอกแจ นายฟังชั้นอยู่รึป่าว ชั้นบอกว่าชั้นเหนื่อย”
“นายก็ไปให้แฟนคลับนวดให้ดิ”
“โห ดึกขนาดนี้แล้ว ใครจะตื่นขึ้นมานวด นี้นายหึงชั้นใช่มะที่มะเช้าชั้นเซ็นหน้าอกให้แฟนคลับอะ”
“ชั้นจะหึงนายทำไม นายดังหนิ นายจะทำอะไรก็เรื่องของนาย” พูดจบก็ล้มตัวลงนอนขบตาหลับ ร่างใหญ่เห็นอย่างนั้นก็ชอบใจลุกจากเตียงนอนตัวเองมายังเตียงนอนร่างบางพลางเคลื่อนกายเข้าใกล้และคร่อมตัวร่างบางไว้ไม่ให้หนีไปไหน
“นายจะทำอะไรอะทงเฮ”
“อยู่นิ่งๆหน่า” ร่างใหญ่ออกคำสั่ง ตาจ้องหน้าขาวใสของร่างบางไม่กระพริบ
“มองอะไร”
“ชั้นอยากจูบนายจบ” จบคำร่างใหญ่กระกบจูบลงบนริมฝีปากบาง สองมือประคองหน้าเรียวไว้ สอดลิ้นชอนไชไปทั่วทั้งปาก ร่างบางตอบรับสัมผัส
‘ครั้งแรกก็เจ็บ มันส์ ตื่นเต้น กลัว อาย หลายความรู้สึก นายทำตัวสบายๆอย่าไปเกร็งก็พอ ถ้าผ่านครั้งแรกไปได้ครั้งต่อไปนายจะรู้สึกสนุกกับมัน’ ฮยอกแจนึกถึงคำพูดของอีทึก ‘โอเค ชั้นจะผ่านครั้งแรกไปให้ได้’
ร่างชายทั้ง 2 เกี่ยวพันกันอยู่บนเตียงตัวเล็ก ร่างใหญ่ยังคงปลุกเล้าร่างบางต่อ สองมือหนาล้วงเข้าข้างใน ควานหาแท่งความเป็นชายของร่างบาง ร่างบางสะดุ้งเมื่อมือหนาสัมผัสโดนส่วนที่ไวต่อความรู้สึก
“เรามามีความสุขด้วยกันเถอะนะ ที่รักของผม” ร่างหนากระซิบเบาๆที่ข้างหูก่อนจะดึงมือจากในกางเกงร่างบางออกมาเพื่อจะปรดทุกสิ่งทุกอย่างออกจากร่างกายตัวเองและคนตรงหน้า แต่ยังไม่ทันที่มือร่างใหญ่จะได้เตะตัวร่างบาง
แอ๊ด!!!!!!!!!!!
ทุกสายตาหันไปจับจ้องประตูที่กำลังเปิดออกพร้อมกับแสงจากห้องโถง เงาชายร่างใหญ่ปรากฏ
“อ้าว พี่ทงเฮกะพี่ฮยอกแจOoO” คยูฮยอนตกใจกับภาพชายร่างใหญ่ขึ้นค่อมชายร่างบางตรงหน้า ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่เกาหัวด้วยความเขิลอาย ไม่เพียงคยูฮยอนเท่านั้นที่รู้สึกอย่างนั้น ชาย 2 คนบนเตียงก็รู้สึกเช่นเดียวกัน
ฮยอกแจเขินทำอะไรไม่ถูก วิ่งออกนอกห้องไปเพราะความอาย
“ผมมาขัดจังหวะความสุขของพวกพี่ใช่มั๊ยอ่า”
“ก่อนเข้าห้องหัดเคาะประตูก่อนบ้างสิ” ร่างบางทำหน้าดุใส่คยูฮยอน พลางทำท่าทีเสียดาย
‘โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆซะด้วยสิ’ นอนไปก็นึกเสียดายโอกาสแห่งความสุขที่เกิดขึ้นเพียงชั่วคราวเมื่อกี้ขึ้นมาจับใจ ปากอมยิ่งด้วยความสุขเมื่อนึกถึงหน้าคนรัก

เช้าที่อากาศสดใส ทงเฮยังคงตื่นสายเหมือนทุกวัน
“มะคืนเป็นไงบ้างอะ”
“อะไรเป็นไง ผมไม่รู้เรื่อง” ฮยอกแจหน้าแดงกร่ำเมื่อถูกซองมินคาดคั้นถึงเรื่องระหว่างเค้ากับทงเฮเมื่อคืน
“จะไม่มีอะไรได้ไงล่ะ คยูกี้มาเล่าให้ชั้นฟังอยู่ว่าเค้าเห็นนายสองคน....อิอิ ไม่เอาอะไม่กล้าพูด” พูดไปนึกภาพไปซองมินก็รรู้สึกเขินขึ้นมา
“บ้าหน่า ไม่มีอะไรซะหน่อย”
“จริงครับซองมิน ไม่มีอะไรเลย เพราะผมเข้าไปเจอก่อน” คยูฮยอนรีบแถลง
“ใช่คยู เพราะนายคนเดียวเลยไอ้เด็กบ้า” ไม่พูดเปล่าทงเฮเดินตรงเข้ามาบีบคอคยูฮยอนด้วยความแค้นเคือง
“ปล่อยที่รักชั้นน่ะทงเฮ” กำปั้นนับสิบจากซองมินทุบลงบนแผ่นหลังแผ่นใหญ่ของร่างหนา
“ปล่อยคยูเหอะ ก็นายไม่ยอมล็อคห้องเองนินา ว่าแต่ตื่นมาตั้งแต่เมื่อไหร่อะทงเฮ”
ทงเฮมองหน้าคนรักก่อนจะยอมปล่อยมือที่บีบคอคยูออก
“ก็ตื่นมาพอที่จะได้ยินเรื่องที่ซองมินถามนายนั้นแหละ”
“มาก็ดี มาเล่าเรื่องมะคืนให้ฟังหน่อยดิ ชั้นถามฮยอกแจเท่าไหร่ก็ไม่ยอมเล่าให้ชั้นฟัง” ซองมินพูดพลางดึงทงเฮนั่งลงที่ข้างกาย
“นายจะบ้าหรอ จะให้เล่าเรื่องแบบนั้น ไม่เห็นแก่หน้าชั้นก็เห็นแก่หน้าคนรักชั้นหน่อยเซ่”
“โถ่ ไม่ใช่อะไรหรอ ที่ไม่เล่าเพราะมันไม่มีอะไรต่างหาก”
“นายหุบปากไปเลยคยู ที่มันไม่มีก็เพราะนายนั้นแหละ” ทงเฮพูดพลางยกนิ้วชี้หน้าคยูฮยอนด้วยความโกรธแค้น
กิจกรรมต่างๆของเหล่า Super Junior ในวันนี้ก็ผ่านพ้นไปอย่างราบลื่น เวลาประมาณเที่ยงคืนครึ่ง ฮยอกแจกับอีทึกก็กลับถึงบ้าน
“ทงเฮ นายยังไม่นอนอีกหรอ อ๋อ มารอฮยอกแจสินะ ฮ่าๆ”
“ทำไมนายยังไม่นอน” ฮยอกแจเหลือบมองหน้าทงเฮก่อนจะเอ่ยถาม
“ก็รอนายไง”
“รอชั้น? ปกติไม่เห็นจะมานั่งอดหลับอดนอนรออย่างนี้เลย” พูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ
“ทำไมล่ะ ก็วันนี้ชั้นอยากรอนินา” ไม่พูดเปล่า ร่างหนาลุกขึ้นสวมกอดร่างบางจากด้านหลังพร้อมประกบจูบลงบนเลือนผมแดงๆอย่างทะนุถนอม ก่อนจะซุกไซ้หน้าคมไปที่ซอกคอขาว ร่างบางไม่แสดงอาการตอบโต้ใดๆปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามอารมณ์ของร่างหนา ร่างกายอันเบาหวิวถูปลุกเร้าด้วยจูบที่อ่อนหวาน ร่างหนาประคองร่างบางที่ตอนนี้เหมือนจะไร้เรี่ยวแรงลงบนโซฟา ร่างบางกอดคอร่างหนาแน่น ออกแรงดึงเข้ามาจูบ สอดลิ้นชอนไชไปทั่วริมฝีปากเรียวของร่างหนา คางในลำคอเบาๆ มือหนาสั่นเทาเลื่อนปลดทุดอย่างจากร่างบางก่อนจะมาปลดของตัวเองบ้าง ชาย 2 คนเปลือยกายอยู่บนโซฟาตัวยาว ร่างหนาขึ้นคร่อมร่างบาง มือเรียวลูปคลำส่วนที่ไวต่อความรู้สึก รูดขึ้นลงเป็นจังหวะอย่างชำนาญ ร่างบางครางด้วยความเสียงซ่าน สองมือจิกลงบนหลังร่างหนาอย่างห้ามไม่ได้ ร่างหนาปล่อยมือออกจากแทงความเป็นชาย เลื่อนมาประคองมือร่างบางไว้ ลดลงสู่ที่ต่ำ จับมันไว้แน่ก่อนจะกดมันลงไปที่ของรักของตน จับมือร่างบางรูดขึ้นลงและจิกมันหนักกว่าเดิมเพื่อเพิ่มความเสียว
“ซี๊ดดดด อ้าาาาา” เสียงครวญครางดังขึ้นเรื่อยๆ
“อย่างร้องดังสิทงเฮ เดี๋ยวคนอื่นจะตื่น”
ร่างหนายังคงจับมือร่างบางรูดขึ้นลงต่อไป ของเหลวสีขวาข้นไหลออกมา ร่างหนาปล่อยมือร่างบาง สองมือจับขาเรียวขึ้นพาดบ่า อ้าปากกว้างและก้มลงสู่ที่ต่ำ อมแท่งความเป็นชายไว้เต็มปาก ความรู้สึกลุ่มร้อนเหมือนมีไฟมาสุมไปทั่วทั้งตัว รองบางกระสับกระส่ายด้วยความเสียวซ่าน สองมือจิกไปที่ผมของร่างหนาครวญครางด้วยความรู้สึกดี
“ชั้นไม่เคนรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย”
ได้ยินร่างบางพูด ร่างหนาก็ตอบสนองความต้องการของร่างบางต่อไป
“ชั้นจะทำให้นายมีความสุขยิ่งกว่านี้” พูดหลังจากถอนปากออกจากส่วนนั้น เหยียดกายขึ้นสูงแล้วสอดแท่งความเป็นชายเข้าสู่ร่างกายของร่างบาง ขยับกายเข้าออกเป็นจังหวะด้วยความระวังเพราะกลัวว่าคนข้างล่างจะบอกช้ำ
เมื่อสำเร็จความใคร่ทั้งสองก็เผลอหลับไปบนโซฟาในสภาพเปลือยเปล่าพร้อมกลับรอยรักที่ทงเฮมอบให้ฮยอกแจ

-----------------------------The end---------------------------------

 Talk (again) : เรื่องนี้เคยเอาไปลงมายด์ไอดีที่เด็กดีแล้วโดนแบน 
                        เพราะ เนื้อหามัน  เอิ่มนะ ... ส่องเกินไป ฮาๆ  คนแต่งโรคจิตป่าวว้ะ 
                        หวังเป็นอย่างยิ่งว่า ที่นี่จะไม่โดนแบน ฮาๆๆๆ