★Nuzzu

Author : Nuzzu
Pairing : HaeEun
Rating : PG-13
Title : sweet sea
Talk : เพิ่งจะแต่งเป็นเรื่องแรก ไม่รู้จะออกมาเปงไงอ่า อ่านแล้วช่วยติชมหน่อยนะคะ

ท้องทะเลสีฟ้าใส่  หาดทรายสีขาว  เสียงคลื่นกระทบหาดทรายเป็นระยะๆ 
วันนี้เป็นวันที่ผมมีความสุขมาก  ทำไมน่ะหรอ ฮ่าๆๆ  ไม่รู้สิ  ผมแค่คิดถึงกิจกรรมที่ผมจะทำในวันนี้  ฮิฮิ  แค่นี้ผมก็รู้สึกมีความสุขแล้ว  พวกคุณอยากรู้แล้วล่ะสิว่าผมจะทำอะไร  งั้นคุณก็ตามไปดูการทำกิจกรรมของผมในวันนี้ได้เลย
ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าตอนนี้ผมมาอยู่ที่ทะเล  ว้าว!! OoO ผมอยู่ที่ทะเลแห่งหนึ่ง  ผมชอบทะเลมากเลยล่ะ  อันที่จริง  ผมชอบ ‘ทะเลตะวันออก’ มากที่สุด (ทะเลตะวันออก คุ้นๆนะ)  ก็คุ้นนะสิ  ก็นั้นมันคือความหมายของชื่อเจ้าดงเฮไงล่ะ ฮ่าๆๆๆ

“ไอ้ไก่  ตื่นแล้วทำไมไม่เก็บที่นอน”
ฮ่าๆๆๆ เป็นไงล่ะ  พอมันตื่นมันก็แหกปากบ่นผมซะแล้ว  ผมคงต้องรีบกลับไปจัดการกับที่นอนซะก่อนแล้วล่ะ  ไม่งั้น  ผมคงโดนมันฆ่าตายแน่ๆ  อ๊าก!! OoO นึกแล้วขนลุก  พวกคุณก็คงรู้ใช่มั๊ยว่าเจ้าดงเฮอะ  ซาดิสแล้วก็รุนแรงกับผมแค่ไหน
“โอเค  จะไปจัดการเดี๋ยวนี้แหละ”

10.00 น.

เราจะไปสำรวจโลกใต้ท้องทะเลกัน  คุณกำลังจะได้ไปเที่ยวกับ 13 หนุ่มสุดฮอตของเกาหลี  จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก Super Junior ฮ่าๆๆๆ  พวกคุณตื่นเต้นใช่มั๊ยล่ะ
“หนิ  ไอ้ไก่  แกจะเล่นกล้องไปถึงไหนฮะ  ทุกคนรอแกอยู่คนเดียวนะเนี่ย  แหกตาดูบ้างสิ” 
โอ๊ย  แล้วมันก็บ่นอีกแล้ว
“ดงเฮ  แกจะบ่นชั้นไปถึงไหนว่ะ  มาเที่ยวนะ  ชั้นก็แค่อยากจะเก็บภาพบรรยายกาศสวยๆไว้  แต่แกอะ  บรรยายกาศสวยๆมันจะหมดไปก็เพราะปากแกนี้แหละ”
“นี้แกว่าชั้นหรอไอ้ไก่” ผั๊ว!!!  นั้น มันตบหัวผม 1 ป๊าบ  ปากดีๆนักโดนเลยตู  พวกคุณเห็นรึยังคับว่าไอ้เจ้าดงเฮมันซาดิสแล้วก็รุนแรงกับผมขนาดไหน  นี้ถ้าไม่ใช่เพื่อนรักนะ  ผมไม่ทนหรอกคร๊าบ
ตอนนี้เรือก็แล่นออกมากไกลจากชายฝั่งพอสมควร  ไม่นานนักคนขับเรือก็ค่อยๆลดความเร็วของเรือลงและเรือก็หยุดแล่น 
“ว๊าวๆ  ถึงที่แล้วหรอเนี่ย” แกจะทำท่าตื่นเต้นทำไมวะไอ้กระต่ายอ้วน แต่ดูสิ  คยูฮยอนทำท่าทางเอ็นดูไอ้กระต่ายซะเหลือเกิน  ถ้าชั้นทำตัวน่ารักๆแบบไอ้กระต่ายแล้วเจ้าดงเฮมันจะทำท่าเอ็นดูชั้นเหมือนคยูฮยอนบ้างมั๊ยนะ ฮ่าๆๆ  มันต้องลอง
“ว๊าวๆ  ทะเลสวยจังเลยเน้อ  ดงเฮ” ชั้นหวังว่าแกคงจะตอบกลับมาแบบหวานๆนะดงเฮ
“ไอ้ไก่  แกจะตื่นเต้นไปทำไมกัน ทำอย่างกะว่าเคยมาครั้งแรก หึ แล้วแกก็เลิกทำตัวแอ๊บแบ๊วได้แล้วนะ  ชั้นหมั่นไส้”
“ฮ่าๆๆๆ” ทุกคนประสานเสียงหัวเราะ
อ๊าก!!! OoO  คุณทั้งหลายดูมันสิ เหอ  ไรอ่า  ผมอุตส่าห์ทำตัวน่ารักเอาใจมันนะเนี่ย  จะพูดดีๆก็ไม่ได้ ดูสิ  ฉีกหน้าผมต่อหน้าทุกคน  น่าอายที่สุดเลย
“เออ ทำอะไรก็ไม่ดีไปหมดและชั้น”
“ดงเฮ  ไอ้ไก่งอนแกและนะ ง้อซะสิ” ฮ่าๆๆ  พี่ฮีชอลแนะนำได้ดีมากรุย  ช๊อบชอบ ฮิอิ ^^
“เรื่องไรผมต้องง้อไอ้ไก่บ้าด้วยล่ะ หึ” แก ไอ้ปลาโง่  แกฉีกหน้าชั้นอีกแล้วนะ
ผมไม่อยากจะลงเรือลำเดียวกันกับปลาโง่ๆอย่างเจ้าดงเฮอีกต่อไปแล้ว  ผมตัดสินใจทิ้งตัวลงน้ำทะเลไปดำน้ำคนเดียว  ว๊าว!! OoO ใต้ท้องทะเลนี้มันสวยมากๆเลยล่ะ  ผมอยากให้พวกคุณมาเห็นเหมือนผมจัง  ทั้งปลาที่แหวกว่ายไปมาเป็นกลุ่มใหญ่  ดอกไม้ทะเล  รวมไปถึงปาการัง ผมรู้สึกอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ของผมอยู่ที่ทะเลนี้ตลอดไปจัง 
“โอ๊ย!!!” ><
ผมรู้สึกว่ามีอะไรมากระแทกที่หัวผมอย่างแรง  ผมตกใจมากๆเลย  แต่พอผมหันไป  อ๊าก!! ดงเฮ
ดงเฮดำน้ำตามผมลงมา ฮ่าๆๆชั้นคิดอยู่แล้วว่าแกต้องตามชั้นมา  แกขาดชั้นไม่ได้ชิมิล่ะ ฮ่าๆๆๆ (ไอ้ไก่หลงตัวเอง -*-) ดงเฮคว้ามือข้าหนึ่งของผมไป  เค้าจับมือผมไว้แน่  มือของเรา 2 คนประสานกันอยู่  เค้าชี้โน้นชี้นี้ให้ผมดู  ท่าทางเค้าจะมีความสุขมากๆเลยเวลาที่ได้อยู่กับผม (มันหลงตัวเองอีกแล้วครับพี่น้อง) ใต้ท้องทะเลที่มีแต่ความเว้งว้างและเรา 2 คน  อ๊าก!!! โรแมนติกที่จูดเยย  แต่ไม่นานนักเชือกที่อยู่ข้างหลังผมก็ถูกกระตุก  มันเป็นสัญญาณว่าเราต้องไปกันต่อแล้ว  ไรว่ะ  ผมกับดงเฮยังมีความสุขกันอยู่เลย  ต้องไปแล้วหรอเนี่ย  เซงชะมัด  ชั้นอยากอยู่กับดงเฮต่ออ่า
“โห จะว่าไปก็เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย  ดำน้ำไม่กี่นาทีเอง” ผมบ่นให้ดงเฮฟัง  หวังว่ามันจะเข้ามานวดแขน ขาให้ผมซะหน่อย
“แกจะบ่นทำไม  มะกี้บอกให้ขึ้นยังทำท่าไม่อยากขึ้นอยู่เลยหนิ  ขึ้นมาก็มาทำสำออยซะแล้ว”
“ไอ้ดงเฮ  แกจะว่าชั้นไปถึงไหนวะ  ก็ชั้นเหนื่อยจริงๆนี่นา” หือ  ทีตอนอยู่ใต้น้ำมะกี้นี้มันยังทำท่าทางมีความสุขอยู่เลยที่ได้อยู่กับผม  แต่พออยู่ต่อหน้าคนอื่นเท่านั้นแหละ  มันก็กัดผมต่ออีกแล้ว
“แกจะว่าฮยอกแจไปถึงไหนวะดงเฮ  ดูมันทำหน้าสิ เหมือนไก่อมโอเล่ยังไงอย่างงั้นแหละ” แล้วโอเล่มันผิดอะไรอ่าเจ๊ -*-
ที่เจ๊พูดก็ถูกนะ ไอ้ปลา  แกจะด่าชั้นไปถึงไหนเนี่ย  ชั้นล่ะอ๊ายอายเวลาแกด่าชั้นต่อหน้าคนอื่น  แล้วแกก็ไม่ง้อชั้นอีก  ให้ตายเถอะ  ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่แกนะชั้นคงเตะให้หงายไปแล้วล่ะ  แต่เพราะเป็นแกไง  ชั้นเยยทามมะยง  ฮิฮิ ^^

----------------------------------------------------------------------------------

เง้อนั้นจิ  ผมจะว่าไอ้ไก่ไปถึงไหนนะ  แต่ว่าผมมีความสุขหนิเวลาที่เห็นมันงอนผม เวลาที่มันงอนนะเป็นเวลาที่มันน่ารักที่จูดเยย  เพราะอย่างงี้ไงผมถึงได้ด่าแต่มัน ฮ่าๆๆๆ
เรือเริ่มออกเดินทางต่อไป  ผมยังคงไม่รู้เลยว่าเรือเล็กๆรำนี้จะพาพวกผมไปที่ไหน ผมหันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆผม  ไอ้ไก่  ทำไม่แกถึงดูมีความสุขขนาดนั้นนะ  ชั้นดีใจที่เห็แกมีความสุขอย่างนี้  ชั้นนึกว่าแกจะเซงซะอีกที่โดนชั้นด่าอยู่ได้ทั้งวัน  ผมมองดูไอ้ไก่ทำหน้าตาดี๊ด๊าอยู่ข้างๆผม  ตายแล้ว!!! มันหันมาเห็นผมนั่งจ้องหน้ามันอยู่พอดี  ไม่นะ  ทำไมแกต้องส่งยิ้มหวานๆให้ชั้นด้วย  ชั้นใจละลายหมดแล้วนะไอ้ไก่
“แกยิ้มให้ชั้นทำไมกัน”
“แล้วแกจ้องน่าชั้นทำไม  อย่าบอกนะว่าแกแอบชอบชั้นอะ ฮ่าๆๆๆ” ไอ้ไก่บ้าแกรู้ว่าชั้นชอบแกจริงๆหรือว่าแกแซวชั้นเล่นวะเนี่ย
“ไอ้ไก่บ้า  น่าตาอย่างแกเนี่ยนะที่ชั้นจะชอบ แหวะ น่าอย่างกะไก่เผือกอย่างแกไม่ทำให้ชั้นหวั่นไหวหรอกน่ะ” ไม่รู้ทำไมยิ่งผมพูดหน้าผมก็ยิ่งแดง  เง้อ  ไม่ๆๆๆๆๆ  เดี๋ยวอีไก่มันจะรู้
“แล้วทำไมแกต้องหน้าแดงด้วยวะ  ชั้นแค่ล้อเล่น” โอ๊ย  โล่งใจจริงๆ มันแค่ล้อผมเล่นครับพี่น้อง  ผมก็นึกว่ามันจะรู้จริง  โถ่เอ๊ย  ไอ้ไก่ซื่อบื่อ
“แต่หน้านายแดงจริงๆนะดงเฮ” ไอ้ซีวอน  แต่จะพูดขึ้นมาทำไมกัน
“ฮ่าๆๆๆ  ดงเฮน่าแดง  ดงเฮน่าแดงกร่ำเลย” พี่คังอินยังจะแซวอีก --”
“พอเลยๆ  เลิกล้อชั้นซะที” ผมต้องทำเป็นโวยวายเพื่อปกปิดความอายของตัวผมเอง  ให้ตายเถอะ  อีไก่จ้องหน้าผมแบบไม่ละสายตาเลย
“แกไม่สบายรึป่าววะดงเฮ” แล้วไอ้ไก่มันก็ค่อยๆเอื้อมมือบ้างๆของมันมาแตะที่หน้าผากของผม  ผมควรจะทำยังไงดี  จ๊าก!! ทันทีที่มือมันแตะลงบนหน้าผากของผม  ผมรู้สึกว่าหน้าผมร้อนผ่าวยิ่งกว่าเดิม
“ไม่ต้องมายุ่งกับชั้น  มือแกไปโดนอะไรมาบ้างก็ไม่รู้ยังจะเอามาแตะชั้นอีก ถ้าหน้าชั้นสิวขึ้นๆมาจะว่าไงฮะ” ผมรู้สึกอายและหน้าผมก็เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ  ผมเลยไปยืนอยู่ที่ท้ายเรือมองดูท้องฟ้าเพื่อหลบสายตาของไอ้ไก่และทุกคน  ถ้าชั้นเผลอพูดไปว่าชั้นรักแก  แกจะทำดีกับชั้นแบบนี้อีกมั๊ยน๊า

----------------------------------------------------------------------------------

ดงเฮเดินไปที่ท้ายเรือแล้ว  ทำไมมันต้องทำท่าทางรังเกียจผมซะขนาดนั้นด้วยนะ ทั้งๆที่ผมรักแล้วก็เป็นห่วงมันจะตาย  แต่ก็แอบฮาตอนที่มันหน้าแดง  ฮ่าๆๆๆ  แค่ผมแซวมันเล่นๆเท่านั้นเองมันก็น่าแดงซะแล้ว  เหอ...แต่จริงๆในใจผมอะ  ผมอยากให้มันตอบผมกลับมาว่า  ‘เอาใช่  ชั้นรักแก’ ฮ่าๆๆ  ผมคิดอะไรของผมอยู่เนี่ย  มันไม่มีวันเป็นอย่างนั้นได้อยู่แล้ว  เพราะผมกับเจ้าดงเฮเราเป็นเพื่อนรักกันอยู่  เพื่อนไม่มีวันคิดกับเพื่อนแบบนั้นหรอกใช่มั๊ยครับทุกคน
และพวกเราก็เดินทางมาถึง่กาะแห่งหนึ่ง  ว๊าว!! มันดูเงียบสงบจัง  เหมือนกับหลุดมาอีกโลกใบหนึ่งเลย  คงจะถูกใจดงเฮสินะ  เพราะมันชอบที่ๆเงียบสงบอย่างนี้  นั้นไง  เป็นอย่างที่ผมคิดเลย  เจ้าดงเฮมันรีบกระโดดออกจากเรือแล้ววิ่งไปที่เกาะทันที  นี้มันจะรีบไปไหนเนี่ย  มันไม่รอใครเลย  ผมว่า  ถ้าเกาะนี้มีมนุษย์กินคน  เจ้าดงเฮคงจะโดนกินตายก่อนแน่ๆ
“ทุกคนมานี้เร็วๆ” ดงเฮตะโกนเรียกทุกคนให้ลงจากเรือ ดูท่าทางมันจะมีความสุขมากเลย
“นายเพิ่งเคยมาเกาะครั้งแรกรึไงดงเฮ ทำท่าตื่นเต้นไปได้” ดีเลยเจ๊  ด่ามันเข้าไป  มะกี้มันยังว่าผมเลยว่าผมทำท่าเหมือนเพิ่งเคยมาดำน้ำครั้งแรก  ฮ่าๆๆ  ทีนี้ชั้นได้เอาคืนแกแล้วดงเฮ
“โถ่  พี่ฮีชอล  พี่ก็รู้หนิว่าผมชอบที่แบบนี้”
“แล้วทำไมนายต้องทำท่าทางดีใจเกินเหตูขนาดนั้นดวยล่ะดงเฮ” พี่อีทึกยังคงแซวดงเฮต่อ
“ฮ่าๆๆๆๆ” ทุกคนประสานเสียงหัวเราะกันอีกครั้ง เหมือนที่หัวเราะผมเมื่อตอนอยู่บนเรือเลย --”
ดงเฮวิ่งไปรอบๆเกาะ  นั้นเค้ากำลังสำรวจเกาะอยู่หรอนั้น 
“ฮ่าๆๆๆ  ดงเฮ  แกกำลังสำรวจเกาะเพื่อจะสร้างบ้านรึไง”
“ถ้าใช่แล้วจะทำไม” หา  ผมแค่แซวมันเล่นนะครับพี่น้อง  ไม่คิดว่ามันจะคิดจริง
“นี้แกคิดจะมาสร้างบ้านบนเกาะนี้จริงๆหรอเนี่ย” --?
“ก็ใช่น่ะสิ  ถ้าชั้นทำงานเก็บเงินได้เยอะๆ  ชั้นจะมาสร้างบ้านพักตากอากาศไว้บนเกาะนี้  สร้างไว้ให้ชั้นอยู่กับคนที่ชั้นรัก”  ก็ชั้นน่ะสิคนที่แกรัก ฮ่าๆๆๆ  ผมชอบคิดอะไรไปเรื่อยอย่างนี้แหละครับ  ไม่คิดว่าคนซาดิสอย่างเจ้าดงเฮจะมีความคิดแบบนี้กับเค้าด้วย
“แกชอบคิดอะไรที่เป็นไปไม่ได้อยู่เรื่อยเลยนะดงเฮ” ได้เวลาที่ผมจะกวนมันคืนแล้วล่ะครับคุณๆ
“แก!!! ” สายตาอำมหิตถูกเพ่งเล็งมาที่ผม  ผมรู้สึกได้ว่าถ้าผมยื่นอยู่ตรงนี้ต่อไปผมคงไม่มีชีวิตอยู่รอดแน่ๆ  ไม่ทันที่ผมจะวิ่งหนี  เพี๊ย!!! มันรวดเร็วอะไรอย่างนี้นะ  ผ่ามือหนาๆกระแทกลงบนหัวผมอย่างแรง  ทำให้ผมเสียหลักและผมกำลังจะล้มลงไปข้างหน้า  โอ๊วไม่นะ  ถ้าผมล้มลงผมคงเป็นแผลและเจ็บมากแน่ๆ  แต่แล้วก็มีสิ่งหนึ่งคว้าผมไว้  พระเจ้าช่วยชีวิตผมแล้ว  ดงเฮคว้าแขนผมไว้และดึงผมที่กำลังจะล้มหน้าขมำขึ้นมา  แต่มันก็ไม่เป็นผล  แรงของดงเฮมีไม่พอที่จะดึงผมขึ้น  ทำให้ดงเฮเสียหลักล้มตามผมลง
“โอ๊ย!!”  เสียงดงเฮร้องขึ้น 
โอพระเจ้า  ไม่อยากเชื่อ  ดงเฮกำลังล้มลงทับตัวผมอยู่ครับ  ผมลองรับตัวดงเฮอยู่  เค้าหลับตาปี๋ก่อนที่จะค่อยๆลืมตาขึ้นมาและมองเห็นผม  ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ  ดงเฮ  ชั้นเพิ่งเคยเห็นหน้าแกชัดๆก็วันนี้แหละ  หัวใจของผมเต้นรั่วและแรงขึ้นเรื่อยๆ  ผมก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน  ผมรู้สึกได้ว่าหน้าของผมเริ่มแดงกร่ำและร้องผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้าและลามไปถึงลำคอ แกจะทำอะไรก็รีบทำสิดงเฮ  ชั้นพร้อมแล้ว  ผมหลับตาลงหวังว่าเค้าจะจุ๊บผม  และก็เป็นจริง  เค้าค่อยๆเลื่อนหน้าใสๆเข้ามาหาผม  ผมหลับตาปี๋และรอรับสิ่งที่เค้าจะมอบให้  ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าภาพตรงหน้าผมจะเป็นยังไง  แต่ถ้าดงเฮจะจุ๊บผมล่ะก็  ผมก็พร้อมแล้วล่ะ  แต่แล้ว
“ไอ้ไก่  แกเป็นอะไรของแกวะ  ฝันกลางวันรึไง”
“เออ  ฮ่าๆๆๆ  ชั้นกำลังฝันหวานอะ”
“เราถึงกาะแล้วนะ  แกจะลงไปเดินเล่นมั๊ย”
“เออ  ไปสิ  อยู่บนเรือนานๆมันรู้สึกปวดเหมื่อยไปทั่วทั้งตัวและ”  มะกี้ชั้นแค่ฝันไปใช่มั๊ยเนี่ย  ฮ่าๆๆ  อยากให้ฝันเป็นจริงจัง  เอาอีกและครับทุกคน  ผมคิดเพ้อเจ้ออีกแล้วล่ะ 
“ส่งมือมาสิ”  ดงเฮที่ลงเรือไปก่อนผมยื่นมือมารับผม  แต่พอผมยื่นมือกลับไป 
“อ๊าก!!!  แกทำชั้นเปียกหมดแล้วนะดงเฮ”  ผมที่ไว้ใจว่าเจ้าดงเฮจะทำให้ผมปลอดภัยจากการลงจากเรือ แต่มันไม่ใช่เลยครับ  นั้นมันเป็นแผนของเจ้าดงเฮที่จะทำให้ผมเปียก  พอผมส่งมือให้มันไปมันก็ดึงผมให้ล้มลงใส่น้ำทันทีเลย  แก  ไอ้ปลาบ้า
“ฮ่าๆๆๆ  แกซื่อบื่ออีกแล้วนะไอ้ไก่ ไว้ใจคนอื่นจนไม่ระวังตัว” ก็เพราะเป็นแกอะจิชั้นเลยไว้ใจ  เชอะ  ต่อไปชั้นคงไว้ใจแกไม่ได้อีกซะแล้วล่ะดงเฮ  แกมันแสบที่สุดเลย
“ชั้นจะไม่ไว้ใจแกแล้ว  ไอ้ปลาบ้า”
“โถ่  ทำเป็นงอน  หนิ  ถ้าไม่หายงอนนะชั้นจะไม่พาแกเดินเล่นรอบเกาะด้วย”
“แล้วใครบอกว่าชั้นจะไปกับแกล่ะ”
“แล้วแกจะไปกับใคร” --?
“ ชั้นจะไปกับเยซอง” ผมพูดแล้วผมก็ชี้ไปที่เยซอง  อ่าว  ว่างป่าว  ไม่มีใครเลย  แต่ว่ามะกี้นี้เยซองเค้ายืนอยู่ข้างๆผมอยู่เลยนะครับ  แต่ตอนนี้เค้าหายไปแล้วอ่า  มีใครเห็นเค้าบ้างมั๊ยครับ
“ไหนเยซองของแก”
“ก็มะกี้นี้เยซองมันยืนอยู่ข้างๆชั้นนินา  หายไปไหนแล้วล่ะ”
“เค้าก็ต้องไปเดินอยู่กับหวานใจของเค้าสิ  แกนิโง่อีกและ  ปะๆ  ไปกับชั้นนี้แหละ” หา  สรุปชั้นก็ต้องไปกับแกแค่ 2 คนใช่มั๊ยเนี่ย  พระเจ้า  ช่วยผมด้วย  ถ้าผมเดินกับมันมีหวังไก่ได้กินปลาแน่ๆ  มันยิ่งชอบกวนโอ๊ยผมอยู่
ดงเฮคว้ามือผมและพาผมเดินไปในที่ๆไม่มีใคร  ผมรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นใจเมื่อมีดงเฮอยู่ใกล้ๆ  ชั้นหวังว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นกับชั้น  แกคงจะไม่ทิ้งชั้นไปนะ อิอิ^^
“แกยิ้มทำไมไอ้ไก่”
“ชั้นป่าวยิ้มนะ”
“แกโกหก ชั้นเห็นแกมองหน้าชั้นแล้วก็ยิ้มอยู่นั้นแหละ”
“แกจะบ้าหรอ  ชั้นไม่ได้บ้านะที่จะเดินยิ้มอยู่ได้คนเดียวอะ  โอ๊ย!!!” ผมมัวแต่เถียงเจ้าดงเฮจนไม่ทันระวังว่าข้างหน้ามีหินก้อนหนึ่งขว้างอยู่  ผมกำลังจะล้มลงแล้วครับ  ผมกำลังจะล้มหน้าขมำ  แต่แล้วก็มีมือๆหนึ่งคว้าผมไว้  แต่เหมือนมันจะไม่ได้ผล  เพราะเจ้าของมือๆนั้นเกิดเสียหลักและล้มลงทับผม   ผมหลับตาปี๋และรู้สึกได้ถึงแรงกระแทกที่รุนแรงลงบนปากผม  และเมื่อผมลืมตาขึ้น  จ๊าก!!! ดงเฮ  ผมนอนอึ้งอยู่บนทราย  และบนตัวผมมีดงเฮนอนทับอยู่  ไม่เพียงเท่านั้น  บนใบหน้าใสๆของผมมีหน้าดงเฮอยู่  และที่สำคัญคือ  ปากของผมกับปากของดงเฮ  จ๊าก!!! ปากของเราประกบกัน  ผมรู้สึกเหมือนฝันไป  แต่พอคิดดูดีๆ  นี้มันเรื่องจริงนี่นา  ในขณะที่ผมยังอึ้งกิมกี่อยู่นั้น  ดงเฮก็เพิ่งจะรู้สึกตัวว่าเค้ากำลังจุ๊บผมอยู่
“เฮ๊ย!!! OoO” เค้าดีดตัวขึ้นพร้อมกับทำเสียงตกใจเสียงดัง  มันทำให้ผมรู้สึกตื่นจากภวังด์ 
“เฮ๊ย!!!  OoO  มะกี้นี้แก...แกจูบชั้นหรอ  ไม่นะ  ไม่จริง  หือๆๆๆ” ผมร้องไห้ออกมา  มันรู้สึกทั้งอึ้งและตกใจมาก  นั้นมันเป็นจูบแรกของผมเลยนะนั้น
“โถ่เอ๊ย  ไอ้ไก่บ้า  ชั้นไม่ได้ตั้งใจนะ ชั้นขอโทษ  แกอย่าร้องไห้สิวะ”
“แกรู้มั๊ย  นั้นมันเป็นจูบแรกของชั้นเลยนะ  แกขโมยจูบแรกของชั้นไป  อุตส่าห์จะเก็บไว้ให้คนที่ชั้นรักซะหน่อยอะ”
“โถ่เอ๊ย  นั้นมันก็เป็นจูบแรกของชั้นเหมือนกันนะ” อ๊าก!!!! OoO นั้นก็จูบแรกของแกเหมือนกันหรอเนี่ยดงเฮ
“จูบแรกที่ชั้นคิดว่าชั้นจะตั้งใจกับมันมากที่สุดอะ  ชั้นกับมาเสียให้แก  เพื่อนของชั้นโดยไม่ได้ตั้งใจอะ  ชั้นก็เสียใจเหมือนกันนะเว๊ย!!!”
“แล้วแกจะเสียงดังไปทำไมวะดงเฮ  เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินแล้วก็รู้หมดหรอก” แต่ไม่ทันที่ผมกับดงเฮจะระวังตัว
“ขอแสดงความยินดีด้วยกับคู่รักคู่ใหม่ของเรา  อึนเฮ!!!” เสียงคยูฮยอนประกาศแสดงความยินดีกับคู่รักคู่ใหม่ตามมาด้วยเสียงปรกมือ  ผมมองไปที่ต้นเสียงนั้น  ไม่นะ --” ทุกคนเห็นหมดแล้วล่ะสิ  หือๆ  ไม่จริงนะ  มันไม่ใช่อย่างที่ทุกคนคิดนะเฟ๊ย!!!
“มันไม่ใช่นะ  มันไม่ใช่อย่างที่ทุกคนคิดนะ” ผมทำอะไรไม่ถูกได้แต่ปฏิเสธกับทุกคน  หือ  มันไม่ใช่อย่างที่ทุกคนคิดนะคร๊าบ  เชื่อผมเถอะน๊า
“ฮ่าๆๆๆ  ใหม่ๆก็งี้และ  อายแล้วก็ปฏิเสธ  แต่พออยู่ไปอยู่มาก็จะเริ่มชินเองล่ะ”
“ดงเฮ  แกนั่งเซ่ออยู่ทำไมเล่า  ช่วยกันปฏิเสธหน่อยสิ”
“เหอ ไม่ได้ผลหรอกไอ้ไก่โง่  เชื่อชั้นเหอะ  นิ่งๆไว้”
“แกจะบ้าหรอไอ้ปลาบ้า  แกจะให้เค้าพากันเข้าใจผิดว่าชั้นกับแกรักกันรึไงเล่า” ไอ้ปลาโง่งี้เง่า  แกไม่คิดจะทำอะไรเลยรึไงฮะ T^T ชั้นไม่อยากเป็นข่าวกับแกนะเว๊ย

----------------------------------------------------------------------------------

ผมไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมผมถึงไม่รู้สึกรุกรี้รุกร้นเหมือนเจ้าฮยอกแจ  ผมกลับอยากให้มันเป็นอย่างที่ทุกคนเข้าใจ  ผมมองดูคนข้างๆที่ทำท่าทางตื่นเต้นตกใจ  แกนี้มันฮาชะมัดเลยไอ้ไก่  เพราะมีแกอยู่ข้างๆชั้นแบบนี้ไง ชั้นถึงได้มีความสุขทุกวัน  ฮยอกแจยังคงทำท่าทางส่ายมือส่ายหน้าต่อไปเรื่อยๆโดยที่มีผมนั่งขำอยู่ข้างๆ
“นี้ถ้าแกจะไม่ช่วยชั้นพูดก็ไปไกลๆเลยไป  มานั่งขำอยู่ได้”
“เออ  ชั้นไปก็ได้” ผมลุกขึ้นและเดินจากไปตามคำสั่งของเจ้าไก่  ผมไม่อยากให้มันเห็นว่าผมกำลังยิ้มอย่างมีความสุขในขณะที่มันกำลังทุกข์ใจ
“เป็นแฟนคนหล่อๆอย่างชั้นออกจะดีไป  ทำไมแกต้องปฏิเสธชั้นขนาดนั้นด้วยเนี่ย  หึ” ผมบ่นและยิ้มให้กับตัวเอง  ผมไม่รู้สึกเสียใจเลยที่ไอ้ไก่ทำท่าทางปฏิเสธผมขนาดนั้น  เพราะผมรู้แล้วว่าใจตัวเองคิดอะไรอยู่  ผมยอมรับแล้วล่ะว่า  ผมตกหลุมรักฮยอกแจเข้าแล้ว  ขั้นตอนต่อไปก็แค่ทำให้เจ้าไก่ตอบรับรักผมก็เท่านั้นเอง คิดแล้วมีความสุขจริงๆ ผมเดินไปเรื่อยๆจนมาถึงเรือ  ตอนนี้ได้เวลาที่พวกเราจะต้องกลับไปยังที่พักเพื่อไปกินอาหารค่ำและเตรียมตัวเข้านอน  ทุกคนเริ่มทะยอยเดินกลับมาที่เรือ  ทันทีที่เรือแล่นออกจากชายฝั่งของเกาะไป
“ชั้นว่านายทั้ง 2 เป็นอะไรที่เหมาะกันดีนะ” คิบอมพูดขึ้น  นั้นเป็นการแสดงความยินดีกับผมและฮยอกแจใช่มั๊ย  ฮ่าๆๆ  แต่ดูท่าทางฮยอกแจจะเซงๆนะ  เห็นแล้วผมรู้สึกหมั่นไส้ไอ้ไก่ขึ้นมา  ผมเลยคว้าเจ้าไก่เข้ามาหอมไปฟอดใหญ่ๆ 1 ครั้ง  ทุกคนบนเรือพากันส่งเสียดังแสดงถึงความหมั่นไส้
“เฮ๊ย!!! OoO ไอ้ปลาบ้าแกทำอะไรของแก  แกบ้าไปแล้วหรอ”
“แกไม่เห็นรึไงว่าทุกคนชอบใจกันใหญ่เลย” ผมหันไปทำหน้าทะเล้นใส่ฮยอกแจ  ทำให้ไอ้ไก่โมโหขึ้นมาทันที
“แก  ไอ้ปลาเน่า  แกแกล้งชั้นใช่มั๊ย  นี่แหนะ” แล้วกำปั้นนับ 10 ก็กระแทกลงบนหน้าอกของผม  คิดหรอว่าผมจะเจ็บ  ขึ้นชื่อว่าซาดิสแล้ว แค่นี้ไม่ระคายเคืองผมหรอกคร๊าบ  ไม่ทันที่กำปั่นต่อไปจะถูกตัวผม  ผมก็คว้าและรวบมือของฮยอกแจไว้
“หนิ แกจะทำอะไรของแกอะดงเฮ  ชั้นไม่เล่นด้วยแล้วนะ”
“ได้ไงอะ  แกทุบชั้นตั้งหลายหมัดอะ  จะไม่ให้ชั้นเอาคืนได้ยังไงกัน”
“ชั้นขอโทษ  แกจะทำอะไรชั้นอะ  ชั้นไม่  อุ๊ป!!!” ผมไม่ให้โอกาสฮยอกแจได้พูดต่อหรอกครับ  ก่อนที่เค้าจะพูดมากกว่านี้  ผมตัดสินใจจูบเค้าทันที  ผมค่อยๆสอดลิ้นเข้าไปในช่องปากหวานๆของเค้า  เหมือนเค้าจะชอบนะ  แทนที่เค้าจะปฏิเสธสิ่งที่ผมหยิบยื่นให้แบบที่เค้าไม่ต้องการ  แต่เค้ากลับตอบสนองสัมผัสของผมอย่างดีเลยทีเดียว  ไม่น่าเชื่อว่านี้จะเป็นเพียงจูบครั้งที่ 2 ของผมและเค้า  แต่ผมกลับรู้สึกว่าเค้าทำมันได้ดีมากเลยที่เดียว  ลิ้นของเราเกี่ยวพันกันไปมา  พร้อมกับเสียงครวญครางในลำคอของเราทั้ง 2 ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าคนอื่นกำลังมองดูพวกผม 2 คนอยู่รึป่าว  เพราะผมรู้สึกว่าบนเรือลำนี้มีเพียงแค่ผมกับฮยอกแจแค่ 2 คน  ผมอยากหยุดเวลานี้ไว้ให้นานเท่านาน  และผมก็ตัดสินใจถอนริมฝีปากของผมออกจากปากของฮยอกแจ
“แปลกนะ  ทำไมแกไม่ปฏิเสธชั้นล่ะ” สังเกตได้ว่าหน้าของฮยอกแจเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ
“แกพูดอะไรของแกอะ  ชั้นไม่รู้เรื่อง” ผมรู้ว่าเค้าคงรู้สึกอายที่ผมรู้ความรู้สึกของเค้าหมดแล้ว  ฮ่าๆๆๆ แกนี้มันน่ารักจริงๆเลยนะ  เจ้าไก่คงเริ่มรู้สึกอายมากขึ้นเรื่อยๆ  จนหน้าขาวเผือกของมันเริ่มแดงมากขึ้น  ผมถามคำถามต่อไปทันทีเพื่อที่จะทำให้เจ้าไก่อายมากขึ้นๆ ยิ่งแกอายมากเท่าไหร่  ชั้นก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น
“แกชอบชั้นล่ะสิ”
“OoO  แกพูดอะไรของแก”
มันได้ผลด้วยครับ  ไอ้ไก่อายหนักยิ่งไปกว่าเดิม  ฮ่าๆๆๆ  เท่านี้ผมก็รู้แล้วล่ะว่ามันคิดยังไงกับผม  ผมจะไม่แกล้งมันต่อแล้ว  เพราะแค่นี้มันก็ทำหน้าไม่ถูกแล้ว  ฮ่าๆๆๆ  ขืนแกล้งมันมากไปกว่านี้  มันคนกระโดดออกจากเรือหนีผมไปเพราะความอายแน่ๆ

----------------------------------------------------------------------------------

เหอ  ถึงที่พักซะที  ผมดีใจจังที่ถึงที่พักแล้ว  พวกคุณรู้มั๊ย  มะกี้ตอนอยู่บนเรือผมแทบแย่  เจ้าดงเฮมันแกล้งผม  มันจุ๊บผม  ผมก็ดันเผลอไปจุ๊บมันตอบ ให้ตายเถอะครับ  มันทำผมอับอายมากๆ  ผมไม่รู้จะทำไงแล้วเวลาอยู่ต่อหน้ามัน  ดูสิ  ขนาดลงจากเรือแล้วมันยังจะเดินตามผมอยู่ได้  ไม่ไว้แล้วนะเว๊ย!!!
“แกตามชั้นมาทำไม  ไอ้ปลาเน่า” ผมอายมากที่จะต้องเจอหน้ามันอยู่อย่างนี้  นี้ถ้ามะกี้ผมไม่เผลอไปจุ๊บมันต่อผมคงไม่รู้สึกอายแบบนี้หรอกครับ
“หืม  ใครบอกว่าชั้นตามแก  แกลืมไปแล้วรึไงว่าพวกเราพักห้องเดียวกัน”
เออ  ใช่นิหว่า  ผมลืมไปว่าพวกเราพักอยู่ห้องเดียวกันทั้ง 13 คนเลย  ไม่พอแค่นั้นน่ะสิ  ผมนอนเตียงเดียวกับมันด้วย  ให้ตายเถอะ  คืนนี้ผมคงนอนไม่หลับแน่ๆเลย  ผมควรจะย้ายเตียงดีมั๊ย  เมื่อมาถึงห้อง  ผมมองไปที่เตียงตัวหนึ่ง  นั้นมันเตียงที่ผมนอนกับเจ้าดงเฮนินา  ไม่ทันที่ผมจะตั้งตัว  ดงเฮก็ดึงผมไปที่เตียงของเราและมันก็ผลักผมลงบนเตียงทันที 
“ดงเฮ  แกจะทำอะไรชั้นอะ” ไม่นะ  ไอ้ปลาบ้า  ชั้นไม่อยากเสียความบริสุทธิ์ให้แกเลย ไม่เอานะ
“ฮ่าๆๆ  เป็นของชั้นซะดีๆไอ้ไก่น้อย”
ทุกคนครับ  ดูมันทำหน้าหื่นใส่ผมสิ  ไม่เอานะ  คนเยอะเกินไป  ชั้นอาย
“โห  ชั้นรู้ว่าพวกนายรักกันนะ  แต่ช่วยอายพวกชั้นหน่อยเหอะ  กลางวันแสกๆยังจะทำกัน”
“ผมไม่ได้จะทำอะไรฮยอกแจซะหน่อยเลยนะพี่อีทึก ผมแค่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้มันก็เท่านั้นเอาอะ”
“เออ  ดูแลกันดีอย่างนี้ก็ดีแล้ว” ^^
โถ่พี่อีทึกยังจะพูดอีก  นี้ถ้าทุกคนไม่ยืนอยู่ตรงนี้ผมคงเสร็จมันแน่ๆเลย  ไอ้ปลาหื่น
“ชั้นเปลี่ยนเองได้หน่า”
“งั้นก็เปลี่ยนซะสิ  เดียวไม่สบายได้นะ” 
แล้วแกจะให้ชั้นเปลี่ยนยังไงวะ  ห้องน้ำไม่ว่างเลยซักห้อง--?
 “แกจะให้ชั้นเปลี่ยนยังไง  ห้องน้ำเต็ม”
“ก็เปลี่ยนตรงนี้เลยดิ  เปลี่ยนต่อหน้าชั้นนี้แหละ”
“แกจะบ้ารึไงเล่า  คนเยอะแยะ  ชั้นก็อายนะเว๊ย” -*- แกคิดได้ไงเนี่ยจะให้ชั้นเปลี่ยนตรงนี้  อยากเห็นของชั้นอะดิ ฮ่าๆๆๆ  ไม่มีทาง  ขาอ่อนชั้นแกก็จะไม่มีวันได้เห็นหรอก

หลังจากที่เสร็จจากการเปลี่ยนเสื้อผ้านั้น  พวกเราก็มานั่งที่ร้านอาหารทะเลริมชายหาดแห่งหนึ่ง สายลมเอื่อยๆพัดมาเป็นระยะๆ  เสียงคลื่นกระทบหาดทรายช่างไพเราะอะไรอย่างนี้นะ  ผมอยากจะเก็บความทรงจำดีๆเหล่านี้ไว้ตราบนานเท่านาน
“นี้เป็นครั้งแรกที่เราได้มาพักผ่อนแบบส่วนตัว”
“ยังไงอะพี่อีทึก  ไอ้คำว่า  ส่วนตัวอะ  ผมงง”
“ชั้นก็หมายถึง  ว่า  นี้เป็นครั้งแรกที่พวกเราได้มาพักผ่อนกับแบบส่วนตัวไงเล่า  นี้นายไม่เข้าใจหรอเรียวอุค”
-*- พี่มากกว่ามั้งที่ไม่เข้าใจคำถามของไอ้เรียวอุคมัน (แก่แล้วก็เงี๊ย  สติฟั่นเฟือน)
“ผมว่าที่รักอะแหละที่ไม่เข้าใจคำถามของน้อง  ฮ่าๆๆ  เดี๋ยวผมตอบแทนที่รักเอง  ก็คือว่า  นี่เป็นครั้งแรกที่เรามาเที่ยวกันแค่ 13 คนไง  เที่ยวแบบปลอดผู้ใหญ่ (หมายถึงผู้จัดการแน่ๆรุย) ปาปารัสซี่  แล้วก็แฟนคลับ” ^^
อาหารมื้อค่ำถูกนำมาเสิร์ฟ  ว๊าว OoO นี้มันของโปรดของพวกเรากันทั้งนั้น  มื้อนี้คงอร่อยสุดๆแน่ๆรุย 
“อะ  ฮยอกแจ  นี้ของชอบของแกเลยใช่มะ”
แต่มื้อที่สุดพิเศษมื้อนี้มันจะไม่อร่อยก็เพราะมีแกนี้แหละไอ้ปลาเน่า -*-
“โอโห  มีตักให้กันด้วยนะ  พวกนายนี้รักกันจริงๆเลย”
พี่ฮันเกิง  ไม่ต้องชมก็ได้นะ  มันไม่ใช่อย่างที่พวกพี่คิดเลยนะเนี่ย  ยังไม่พอนะครับ  ดงเฮมันยังทำท่าทางเอาหน้าพวกพี่ๆด้วยการจะป้อนข้าวผมอีก  เหอ  ให้ตายเถอะคร๊าบ
“ฮยอกแจ  อ้าปากสิ  ชั้นจะป้อน”
“เฮ๊ย  ชั้นมีมือมีช้อนแล้วก็ซ้อมด้วย  ชั้นตักเองได้หน่า”
“แหม่  ทำเป็นอายนะ”
พี่อีทึกนี้แซวเก่งจริงๆนะครับทุกคน  เล่นผมอายทุกทีเลย  โอ๊วไม่นะ  หน้าผมเริ่มแดงอีกแล้วล่ะผมรู้สึกได้
“แกหน้าแดงอีกแล้วนะฮยอกแจ  เป็นอะไรรึป่าวเนี่ย”
“เรื่องของชั้นหน่า” ผมตัดสินใจคว้าช้อนในมือดงเฮออกแล้วเอาอาหารใส่ปากตัวเอง  แกทำให้ชั้นต้องอับอาย  ไอ้ปลาเน่า  ชั้นจะเอาคืนแกแน่ๆ  หึ 
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารครึกครืนมาก  ทุกคนเฮฮาและพูดคุยกันในเรื่องต่างๆ  โดนเฉพาะเรื่องของดงเฮและตัวผมเอง  เรื่องนี้ถูกพูดถึงมากเป็นพิเศษ ดูท่าทางดงเฮก็จะชอบมากซะด้วยเวลาที่เห็นผมโมโหหรือว่าอาย  ไม่ได้และ  ผมจะไม่แสดงอาการนั้นออกมาให้พวกเค้าเห็น  โดยเฉพาะเจ้าดงเฮ  เพราะผมรู้สึกหมั่นไส้มันเหลือเกินเวลาที่เห็นมันทำหน้าระรื่นในขณะที่ผมกำลังเซง ผมจะต้องทำอะไรซักอย่างแล้วล่ะครับ  ปิ๊ง! ผมคิดอะไรสนุกๆออกแล้วล่ะ
“น้องครับ  สั่งอาหารเพิ่มหน่อย” ทันทีที่ผมเห็นเด็กเสิร์ฟผมก็เรียกเค้ามารับ Order จากผมทันที

----------------------------------------------------------------------------------

“%$@#1/*%$#” ดูฮยอกแจกับเด็กเสิร์ฟคุยกันสิครับ  ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเค้าต้องกระซิบกระซากกันซะขนาดนั้นด้วย  ขนาดผมนั่งอยู่ข้างไอ้ไก่นะ  ผมยังไม่ได้ยินที่เค้าพูดกันเลย  เค้าทำเหมือนว่าเค้ามีความลับอะไรซักอย่าง  พอไอ้ไก่พูดจบมันก็หันมามองหน้าผมแบบเจ้าเหล่  ผมชักไม่ไว้ใจมันซะแล้วล่ะ มันต้องคิดจะทำอะไรกับผมแน่เลย  หรือว่า  มันจะแอบให้เด็กเสิร์ฟใส่ยาสลบลงไปในน้ำของผมแล้วให้ผมกิน  ฮ่าๆๆๆๆ  พอผมสลบมันก็จะต้องทำมิดีมิร้ายกับผมแน่เลย  โถ่  ไอ้ไก่แสนซื่อ  แกไม่ต้องทำกับชั้นขนาดนั้นก็ได้  แค่แกขอชั้นก็ให้แล้วล่ะ อิอิ^^
“ไก่  แกคิดจะทำอะไรอะ”
“ป่าวซะหน่อย ไม่เกี่ยวอะไรกับแกเลย”
ดูมันสิครับคุณๆ  มันทำหน้าตากวนโอ๊ยชวนให้ผมสงสัยอีกแล้ว  คืนนี้ผมคงต้องระวังตัวให้มาก  เพราะมีแววว่าผมจะต้องโดนมันกระทำอะไรซักอย่างกับผมแน่ๆ 
“น้ำมะพร้าวหอมหวานมาแล้วคร๊าบ” เสียงพนักงานเสิร์ฟคนมะกี้ดังขึ้นพร้อมกันถาดใส่ลูกมะพร้าว  ข้างในนั้นเต็มไปด้วยน้ำมะพร้าวที่มีกลิ่นหอมหวานชวนให้ลอง
“อันนี้ของคุณครับ” น่าแปลกใจ  ทำไมเด็กเสิร์ฟต้องเจาะจงลูกมะพร้าวลูกนี้ให้ผมด้วยนะ  หรือว่าจะเป็นแผนของไอ้ไก่  ใช่แน่ๆ  ไอ้ไก่มันคิดจะทำอะไรกับผมแน่ๆเลย  ไม่ได้การและ
“ไก่  ชั้นว่าลูกนี้อะมีเนื้อมะพร้าวเยอะนะ  เรามาแลกกันเอามะ”
“เหอ  ได้ไงอะ  ไม่เอาหรอกชั้นจะกินลูกนี้”
นั้นไง  มันไม่ยอมแลกด้วยล่ะครับ  ผมว่า  มันต้องมีอะไรอยู่ในมะพร้าวลูกนี้แน่ๆ
“ทำไมอ่า ก็ลูกนี้มันมีเนื้อมะพร้าวเยอะจริงๆนะ  ชั้นอยากให้แกกินสิ่งที่ดีที่สุดอะ”
“แต่ว่าลูกนี้ชั้นกินมันไปแล้วนะ”
“ไม่เป็นไรหรอกหน่า  ชั้นกินต่อแกได้สบาย  ฮิฮิ” ^^
ไม่ทันที่ไอ้ไก่มันจะเถียงผมต่อผมก็รีบแย่งเอาลูกมะพร้าวในมือมันมา  ฮ่าๆๆๆ  แกคิดจะทำอะไรอะชั้นรู้ทันแกหมดแหละไอ้ไก่โง่ อิอิ^^ ผมรีบเอาหลอดใส่ปากแล้วดูดน้ำมะพร้าวที่อยู่ในมือผมจนหมด อ่าชื่นใจจริงๆ  ในขณะเดียวกัน ทำไมอีไก่ไม่ยอมกินน้ำมะพร้าวนะ  มันได้แต่จ้องมองลูกมะพร้าวที่อยู่ในมือมันอยู่นั้นแหละ  เหอะ  ที่มันไม่ยอมกินก็เพราะว่าในน้ำนั้นคงมีสิ่งแปลกปลอมที่มันเอาใส่เพื่อจะให้ผมกินล่ะสินะ  แต่ผมฉลาดครับ  รู้ทันมันทุกอย่างแหละ  ฮ่าๆๆๆๆ (ไม่มีใครชมก็ชมเองซะเลย)

----------------------------------------------------------------------------------

ฮ่าๆๆๆ  เป็นไปตามแผนของผมเลยครับทุกคน  มันกินมะพร้าวลูกที่ผสมยาถ่ายเข้าไปแล้ว  มันคงคิดว่ามันรู้ทันผมล่ะสินะ  แต่ขอโทษครับ  ผมฉลาดพอที่จะซ้อนแผน  ฮ่าๆๆๆ  ชั้นช่างเป็นไก่ที่ฉลาดอะไรอย่างนี้นะ (เออ  ไอ้นี้ก็หลงตัวเองอีกคน) ผมไม่จำเป็นต้องทำท่าทางรังเกียจน้ำมะพร้าวในมือผมอีกแล้วล่ะ  ผมจะกินมันแล้วนะคร๊าบ
“อึก  อึก  อึก” เสียงน้ำมะพร้าวที่ไหลไปตามคอของผมมันทำให้ดงเฮมองผมด้วยความประหลาดใจ  แกคงคิดว่าชั้นกินมันทำไมสินะ  ก็เพราะว่ามันไม่มีอะไรไงเล่าชั้นเลยกินมัน  ฮ่าๆๆๆ  ทุกคนครับ  เคยเห็นปลาทำน่างงมั๊ย  ตลกสุดๆไปเลยล่ะ  หน้าเจ้าดงเฮตอนนี้ทั้งงงทั้งโง่  ให้ตายเหอะ  ผมสะใจจริงๆเลยล่ะครับ
“ฮยอกแจ  อย่ากินหมดนะ”
“ทำไมอ่า  ก็มันอร่อยหนิ  ขอบใจแกมากนะที่แลกลูกมะพร้าวกับชั้นอะ  อิอิ” ^^ เป็นห่วงชั้นด้วยหรอไอ้ปลา  ชั้นว่าแกเป็นห่วงตัวแกเองจะดีกว่านะ  อิอิ และหลังจากกินอาหารมื้อค่ำที่สุดแสนจะอร่อยเสร็จพวกเราก็พากันเดินกลับที่พัก  ระหว่างทางพวกเราก็เจอแฟนคลับมากมายที่จำพวกเราได้  นี้ขนาดพวกผมพากันใส่หมวกไหมพรมแล้วนะเนี่ยพวกคุณยังจำพวกผมได้อีกหรอ  เก่งจริงๆแฟนคลับของผม (มันแน่นอนอยู่แล้ว  ก็รักพวกแกมากซะขนาดนี้  แค่นี้ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ  พูดเหมือนอยู่ในเหตุการณ์จริงเลยตู -*-) พวกผมก็พากันหยุดแวะพูดคุยและถ่ายรูปกับบรรดาแฟนคลับก่อนจะเดินต่อ  แต่แล้ว
“เออ  ทุกคนครับ  ผมคงต้องไปแล้วล่ะครับ”
“อ่าว  ทำไมล่ะคะพี่ดงเฮ  หนูยังไม่ได้ถ่ายรูปกับพี่เลยนะ”
“เออ  ไว้เจอกันอีกแล้วพี่จะให้ถ่ายนะครับ” (แล้วแกจะจำเค้าได้มั๊ยเนี่ยอีด๊อง)
“อ้าว  ดงเฮ  จะรีบไปไหนล่ะ  ถ่ายรูปกับน้องๆก่อนดิ” พี่อีทึกเดินเข้าไปถามไอ้ปลาที่ทำสีหน้าและท่าทางเหมือนว่าอัดอั้นอะไรอยู่
“ผมไม่ไว้แล้วพี่  มันมาแล้ว”
“อะไรมาว่ะ” พี่อีกทึกถามดงเฮพร้อมกับมองไปรอบๆเพื่อหาสิ่งที่ดงเฮบอกว่า ‘มันมาแล้ว’
ดงเฮไม่ทันตอบคำถามพี่อีทึกมันก็รีบวิ่งกลับที่พักทันที  ผมรู้สึกสะใจมากเลยเผลอหัวเราะออกมาดังลั่น
ยาคงออกฤทธิ์แล้วสินะ  ฮ่าๆๆๆ  คิดแล้วขำจริงๆเลย  ดงเฮผู้น่าฉงฉาร  อิอิ^^
“นั้นมันจะรีบไปไหนของมันน่ะ” ดูท่าทางมันไม่ออกหรอพี่คังอินว่ามันจะรีบวิ่งไปขี้  ฮ่าๆๆๆๆ
“ฮยอกแจ  แกทำอะไรกับมันอะ” พี่คังอินหันมาถามผม  ในตอนนี้ผมทำอะไรไม่ถูก  ทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่ผมอยู่  เหอ...ทุกคน  อย่ามองผมอย่างงี้เด๊
ระหว่างทางเดินกลับที่พัก  ทุกคนเดินด้วยความรีบเร่งและรวดเร็ว
“ป่านนี้มันจะเป็นยังไงบ้างนะ” พี่ฮีชอลพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เข้มมาก  มันทำให้ผมรู้สึกผิดขึ้นมาทันทีเลยล่ะคร๊าบ
“เล่นอะไรไม่รู้เรื่องเลยนะฮยอกแจ  นายโตแล้วนะ” โถ่  พี่คังอิน  อย่าดุผมจิ  ผมผิดไปแล้วคร๊าบ
ตลอดทางทุกคนถามผมคนละคำถาม 2 คำถาม  บางคนก็ถามว่า
“นายเอายาถ่ายให้ดงเฮกินตอนไหน”
บางคนก็ถามผมว่า
“มันเป็นยาถ่ายอย่างแรงหรืออย่างอ่อน”
ตอนนี้ทุกคนสนใจในตัวผมมาก  พากันมองแล้วก็ถามผมใหญ่เลย  ฮ่าๆๆๆๆ  คนมันดังก็งี้แหละ  (ยังคิดไปได้นะอีไก่)

พอถึงห้องพักปุ๊บทุกคนก็ทิ้งผม  และไปสนใจอยู่กับดงเฮที่นอนอยู่บนเตียงอย่างเหนื่อยล่า
“เป็นไงบ้างดงเฮ  รู้สึกยังไงบ้าง”
“มันมาเยอะมากครับ  ผม  ผมเหนื่อยมากเลย” ดงเฮพูดไม่ทันจบประโยคเค้าก็รีบวิ่งไปที่ห้องน้ำด้วยความรุกรี้รุกรน  เห็นแล้วสลดใจจริงๆ  ผมไม่คิดว่ามันจะรุนแรงขนาดนี้  ผมรู้สึกผิดจังเยย 
“แหะๆ  ทำไมทุกคนต้องมองผมอย่างงั้นด้วยล่ะครับ” เขิลจัง  คนมองเราเต็มเลย 
“ถ้าไม่ใช่เพราะนายเล่นอะไรแผงๆ  ดงเฮคงไม่เป็นอย่างนี้” เอ๊า  ก็มันทำไปแล้วอ่าจะให้ผมทำยังไงล่ะครับ 
“ก็  ขอโทษ  ไม่ได้ตั้งใจนินา  ไม่คิดว่า  มันจะมาเยอะขนาดนั้นอะ”
“นายนี้จริงๆเลยนะฮยอกแจ  ชั้นจะทำยังกับนายดี” จะให้ผมทำอะไรอีกล่ะครับเจ๊
“.....................”
“งั้นเอางี้  นายจะต้องดูแลดงเฮจนกว่าเค้าจะหายดี”
“หา!!! OoO”
“ไม่ต้องทำเป็นตกใจเลย  ก็เพราะนายเองไม่ใช่หรอกที่ทำให้ดงเฮต้องเป็นแบบนี้  ทำอะไรรู้จักรับผิดชอบหน่อย”
“โอเคคร๊าบ” โอ๊ว  ไม่นะ  ความซวยตกมาอยู่ที่ผมแล้ว  ทำไมต้องเป็นผมด้วยนะที่ต้องดูแลไอ้ปลาหื่นนั้น  เซงจริงๆรุย --”
คืนนั้นทั้งคืนผมต้องอยู่ดูแลมัน  และผมต้องไปยืนเฝ้าหน้าห้องน้ำเวลาที่มันไป.....ละไว้ในฐานที่เข้าใจนะครับ  โอ๊ว  มันหน้าเบื่อมาก  พวกคุณจะรู้มั๊ยว่าคนหล่อๆอย่างเจ้าดงเฮเวลาที่มัน....นะ  กลิ่นนี้สุดยอดเลย  ขนาดผมยืนอยู่หน้าห้องน้ำที่มีประตูปิดกั้นแล้วนะ  ผมยังทนไม่ได้  ผมอยากจะอ้วกใจจะขาดอยู่แล้ว

คืนนั้นทั้งคืนผมกับดงเฮต้องนอนเฝ้าห้องน้ำด้วยกันทั้งคู่ 
“แกทำกับชั้นแบบนี้ทำไม” ดงเฮถามผมด้วยเสียงอ่อยๆเหมือนคนไม่มีแรง (มันคงจะเหนื่อยกับการปลดปล่อยของเสียออกจากร่างกาย)
“ชั้น  ขอโทษนะ  ชั้นไม่ได้ตั้งใจอะ”
“ชั้นถามว่าแกทำทำไม” เสียงของดงเฮขาดๆหายๆ  ไม่นะ  ยิ่งเห็นแกหมดสภาพชั้นก็ยิ่งรู้สึกผิด  แกจะตายมั๊ยอะดงเฮ
“แกไหวมั๊ยดงเฮ  ชั้นว่าแกหยุดพูดดีกว่านะ”
“ชั้นอยากรู้คำตอบ  แกเกียจชั้นมากขนาดนั้นเลยหรอ”  โถ่ดงเฮ  ชั้นบอกให้แกหยุดพูดไงเล่า ชั้นรู้สึกผิดมากแล้วนะ  แกจะหยุดได้รึยัง
“………………….”
“ถ้าแกไม่ตอบชั้นก็จะถามแกอยู่อย่างนี้แหละ  ว่าไง  แกเกียจชั้นใช่มั๊ย”
“ชั้นไม่ได้เกียจแกนะดงเฮ  แกอย่าคิดแบบนั้นสิ  แกเป็นเพื่อนชั้นนะเว๊ย  ชั้นจะเกียจแกได้ไงยังกัน”
“แต่แกก็รู้ว่าชั้นไม่ได้คิดกับแกแค่เพื่อน”
“ไม่  ชั้นรู้แกคิดกับชั้นแค่เพื่อน”
“ที่ชั้นทำๆไป  แกยังไม่รู้อีกหรอว่าชั้นคิดกับแกยังไง”
แกกำลังสารภาพรักกับชั้นงั้นหรอดงเฮ  ที่แกทำไปเพราะแกคิดกับชั้นมากกว่าเพื่อนจริงๆหรอดงเฮ  ชั้นคิดว่าแกแค่....แกล้งชั้นซะอีก
“แกคิดว่าชั้นแกล้งแกใช่มั๊ยไอ้ไก่”
ดงเฮ  ได้โปรดอย่าทำสายตาอ้อนวอนอย่างนั้น  แกจะทำให้ชั้นใจละลายอยู่แล้ว
“ชั้น  ชั้นว่าแกไปนอนเถอะ  เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไม่มีแรงนะเว๊ย”
“ชั้นรักแก”
ดงเฮสารภาพรักกับผม  ผมไม่เคยได้ยินคำบอกรักจากเพื่อนมาก่อน ผมไม่เคยถูกเพื่อนบอกรัก ผมไม่รู้ว่าผมควรจะทำตัวยังไงดี  คำว่าเพื่อนรัก  มันกลายมาเป็นคำว่ารักเพื่อน  ผมทำตัวไม่ถูกแล้ว  ผมไม่รู้ใจตัวเอง  ผมกำลังสับสน ผมควรจะทำตัวยังไงดี
“นั้นแกกำลังจะไปไหนฮยอกแจ”
“ชั้นอยากอยู่คนเดียว”
“แกอย่างทิ้งชั้นไว้แบบนี้สิไอ้ไก่บ้า”
ผมไม่ฟังสิ่งที่ดงเฮกำลังพูด  ผมไม่สนใจว่าเค้าจะห้ามหรือปล่อยผมไป  แต่ผมจะไป  ผมวิ่งออกไปจากที่พัก  ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าผมจะไปที่ไหน  ผมวิ่งไปอย่างไร้จุดหมาย  ผมจะวิ่งไป  วิ่งไปให้ไกลที่สุดเท่าที่ผมจะวิ่งไปได้  ผมวิ่งไปจนไปสิ้นสุดที่ทะเล  ทะเลอันเงียบสงบและกว้างใหญ่  ในตอนนี้มีแค่ความมืดมิดและเสียงคลื่นกระทบหาดทรายเพียงเท่านั้นที่อยู่เป็นเพื่อนผม 
“แหะ แหะ” ผมหอบด้วยความเหนื่อยล่า  ผมมองไปที่ทะเลอันกว้างใหญ่แห่งนี้
“ทำไม  ทำไมชั้นต้องเป็นแบบนี้ด้วย ชั้นไม่รู้ว่าชั้นจะตอบแกยังไง” ผมตะโกนออกไปสุดเสียง  ผมรู้สึกอยากลืม  ลืมสิ่งที่ดงเฮบอกกับผม  ผมอยากจะลืมมันไป  แต่ผมลืมมันไม่ลง  ผมเดินลงทะเล  เดินไปเรื่อยๆ  เผื่อว่าน้ำเย็นๆมันจะช่วยให้ผมนึกออกว่าผมควรจะตอบดงเฮว่าไง  ผมยังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ  เรื่อยๆ  ระดับของน้ำทะเลค่อยๆสูงขึ้น  จากเข่ามาถึงเอว  จากเอวมาถึงหน้าอก  และจากหน้าอกก็มาถึงลำคอ  ผมเดินต่อไปอย่างเหม่อลอยก่อนจะรู้ตัวอีกทีผมก็เดินมาไกลเกินไปแล้ว  ผมตัดสินใจเดินกลับแต่คลื่นทะเลที่ใหญ่และแรงก็ซัดและพัดพาตัวผมให้ลอยไปกับน้ำ
“ช่วยด้วย  ช่วยด้วย!!!”

----------------------------------------------------------------------------------

ผมยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม  ฮยอกแจทิ้งผมไปแล้ว  เค้าไปที่ไหนก็ไม่รู้  เค้าคงไม่ต้องการเห็นหน้าผมแล้วสินะ  เหอ...คิดดูอีกที  ผมไม่น่าเปิดเผยความรู้สึกนั้นออกไปเลย  ผมหน้าจะเก็บมันไว้  เก็บมันไว้ที่ผมเพียงคนเดียว ถ้าผมไม่พูดมันออกไป  ผมคงไม่เสียทั้งเพื่อนและคนที่ผมรักไปแบบนี้ ผมนั่งอาลัยอาวอนอยู่เพียงลำพัง  ในที่สุดผมก็คิดได้  ผมตัดสินใจว่าผมควรจะออกไปตามฮยอกแจกลับมา  ผมเดินออกไปจากที่พักด้วยความทุลักทุเลและไร้จุดหมาย  ผมคิดแค่เพียงอย่างเดียวว่า  ผมจะต้องพาเพื่อนรักของผมกลับมาให้ได้  และปรับความเข้าใจกับเค้า  ผมจะขอให้เค้ากลับมา  ขอให้กลับมา...เป็นฮยอกแจ  เพื่อนรักของผม...คนเดิม
“ช่วยด้วย  มีคนจมน้ำ  ช่วยด้วย  มีคนจมน้ำ”
ไม่รู้ผมคิดอะไร  ทันทีที่ได้ยิ่งว่ามีคนจมน้ำผมคิดถึงฮยอกแจเป็นคนแรก  ผมวิ่งออกไปทั้งที่ร่างกายยังคงอ่อนแอ  ผมวิ่งมาถึงที่ที่มีคนอยู่กันเยอะๆ ผมคิดว่าพวกเค้ากำลังมุงดูอะไรบ้างอย่าง  ผมตัดสินใจแทรกตัวผ่านผู้คนมากมายเพื่อจะเข้าไปดูให้แน่ใจว่าคนที่จมน้ำนั้นไม่ใช่เพื่อนของผม  และเมื่อผมเห็นร่างชายคนหนึ่งนอนไร้สติอยู่บนหาดทราย
“ฮยอกแจ!!!” ภาพผู้ชายที่นอนไร้สติอยู่บนหาดทรายคือฮยอกแจ
“ไม่จริง  ไม่จริงใช่มั๊ย  ใครก็ได้ช่วยบอกผมทีว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของผม”
สิ่งที่ผมกลัวที่สุดเป็นจริง  ไม่นะ  มันต้องไม่ใช่ฮยอกแจสิ  คนนี้ต้องไม่ใช่เค้า  ผมร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจอย่างยิ่ง  ใครไม่เคยเสียของที่ตัวเองรักไป  คงไม่เข้าใจหรอก  ว่ามันรู้สึกยังไง
“ฮยอกแจ  แกตื่นขึ้นมาสิ  ตื่นขึ้นมาคุยกับชั้นก่อน  หือ”
“แห๊ก แห็ก” ทันใดนั้นเอง  ผมไม่อยากเชื่อเลย  ฮยอกแจฝื่นแล้ว  เค้าฝื่นแล้วจริงๆด้วย 
“ฮยอกแจ  ฮยอกแจ  แกฝื่นแล้วฮยอกแจ”
“ใครให้แกมาแหกปากข้างๆหูชั้นเนี่ย  แก้วหูจะแตกอยู่แล้ว” ผมไม่สนใจสิ่งที่ฮยอกแจผม  ผมรีบดึงตัวเค้าขึ้นมาแล้วกอดเค้าไว้
“ชั้นนึกว่าแกจะทิ้งชั้นไปซะแล้ว  ฮยอกแจ” ผมมองหน้าคนที่อยู่ในอ้อมกอดของผมก่อนที่ผมจะใช่มือข้างหนึ่งปัดผมที่ปิดหน้าของเค้าออก
“ชั้นจะทิ้งแกไปตอนนี้ได้ยังไงกันล่ะ  ชั้นยังไม่ได้ตอบคำถามของแกเลย”
“แกไม่ต้องตอบอะไรชั้นตอนนี้ทั้งนั้นอะ  ชั้นจะพาแกส่งโรงพยาบาล”
“เดี๋ยว” ฮยอกแจใช้มืออันขาวซีดคว้าตัวผมไว้  เรา 2 คนจ้องตากันอยู่ซักพัก
“ชั้นอยากได้ยินคำว่ารักอีกครั้ง  ก่อนที่ชั้นจะ” ไม่ทันที่อยอกแจจะพูดจบประโยคผมก็รีบพูดตัดบทเค้าทันที
“ชั้นรักแก  แกได้ยินมั๊ยว่าชั้นรักแก  หือ”
“ได้ยินแค่นี้ชั้นก็คงตายตาหลับแล้วล่ะ”
“ไม่นะฮยอกแจ  แกต้องไม่เป็นอะไร  แกต้องอยู่กับชั้นสิ  ฮยอกแจ”
“หึ  แกอย่าร้องไห้สิดงเฮ  ชั้นยังไม่ตายตอนนี้หรอกหน่า ชั้นจะตายได้ยังไงล่ะ”
“หยุดพร่ำได้แล้ว  ไปโรงพยาบาลกัน”
“เดี๋ยว  ฟังชั้นก่อน ชั้นขอพูด  อะไรหน่อย”
“แกจะพูดอะไรอีก  ไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ”
“ชั้นรักแก หึ  แกได้ยินมั๊ยดงเฮ” ผมดีใจมากที่ได้ยินคำๆนั้นจากปากของคนที่ผมรัก  ‘ชั้นรักแก’ คำสั้นๆที่มีความหมายสุดลึกล้ำ  คำพูดเพียงไม่กี่คำมันทำให้ผมรู้สึกสุขใจแบบที่ผมไม่เคยรู้สึกมาก่อน  คำที่ผมรอที่จะได้ยินจากปากของคนที่ผมรัก  ผมสัญญาว่าผมจะรักและจะไม่ทิ้งเค้าไปไหน  ผมจะรักษาเค้าไว้ให้ดีและนานที่สุด
“แกจะพาชั้นไปโรงพยาบาลได้รึยัง  หรือว่าแกจะปล่อยให้ชั้นตายฮะดงเฮ”

---------------------------------------------------------------------------------

ผมหลับไปไม่ได้สติ  พอรู้ตัวอีกที่ผมก็มาโผล่อยู่ในที่แห่งหนึ่ง  มีแสงจากหลอดไฟส่องเข้าที่ตาทั้ง 2 ข้างของผม  ผมมองไปที่ข้างซ้าย  ผมมองเห็นชายคนหนึ่งนอนหลับและใช้มือของเค้ากุมมือของผมไว้แน่
ผมใช้มืออีกข้างปัดผมที่ปกหน้าของเค้าออก ทำให้เค้ารู้สึกตัว
“อ้าว  ตื่นแล้วหรอกฮยอกแจ”
“อืม  ชั้นทำให้แกตื่นรึป่าว”
“อ๋อ  ไม่หรอก  แล้วแกรู้สึกเป็นยังไงบ้าง  รู้สึกดีขึ้นรึยัง” ดีจัยจังที่นายเป็นห่วงชั้นแบบนี้  มีนายอยู่ใกล้ๆแบบนี้ชั้นรู้สึกดีชะมัด  ผมรู้สึกอบอุ่นใจแบบนี้ทุกครั้งที่มีดงเฮอยู่ข้างๆ
“แกเป็นอะไรรึป่าว  เอาแต่ยิ้มอยู่ได้”
“อ๋อ  ปะป่าวปวดหัวนิดหน่อยอะ อิอิ  หิวน้ำจังเลย” ^^ผมทำเสียงออดอ้อนเพื่อที่จะให้ดงเฮเอาใจ
“แกไม่ต้องทำเสียงอ้อนชั้นขนาดนั้นก็ได้นะ  แค่แกบอกชั้นมาคำเดียว  ไม่ว่าแกจะทำเสียงแบบไหนชั้นก็ทำให้ทั้งแกนั้นแลหะ”
“ชั้นรักแก”
“ชั้นก็รักแก”
ผมกับดงเฮจ้องหน้ากันสักพักก่อนที่ดงเฮจะค่อยๆเคลื่อนใบหน้าขาวๆใสๆมาใกล้ใบหน้าผม  ดงเฮประกบจูบลงบนริมฝีปากผมอย่างอ่อนโยน  ผมตอบรับจูบนั้นอย่างเต็มใจ  เราทั้งคู่จูบกันอยู่บนเตียงคนไข้เตียงเล็กๆ  จูบที่ผมโหยหามานาน  จูบที่มาจากหัวใจ  มันไม่จำเป็นว่าจูบๆนั้นจะต้องเป็นจูบแรกหรือจูบสุดท้าย  ขอแค่เป็นจูบจากคนที่เรารักแค่นี้ผมก็รู้สึกสุขใจอย่างบอกไม่ถูกแล้ว

------------------------------The end----------------------------------

Talk (again) : บรรทัดมันติดกันเกินไป สีตัวอักษรและแบล็คกาวทำให้อ่านอยากช่ายมั๊ย 
                       ขอบคุณที่ทน ฮาๆๆๆๆๆๆๆๆ  เขินคนอ่านว่ะ กูแต่งอะไรวะเนี่ยะ >.<
                       เรื่องนี้เชื่อว่าหลายคนอาจจะเคยอ่านแล้วเพราะนัทเคยเอาไปลงที่
                      มายไอดีของเด็กดีมาก่อน ^^